แก่สารเลวที่แม้แต่หลานสาวตัวเองยังใจดำทำร้ายได้ลงคอ จะสั่งสอนบุตรสาวดีๆ ออกมาได้ยังไง!”
“คิดว่าชื่อเสียงตระกูลพวกเจ้าตอนนี้ยังมีใครอยากมาสู่ขออีกหรือ? ฝันกลางวันไปเถิด! ข้าก็เห็นว่าเหมยเอ๋อร์น่าสงสาร โดนยายแก่ไร้ยางอายอย่างเจ้าทำให้เดือดร้อนไปด้วย ถึงได้มาช่วยหาคู่ให้แท้ๆ ไม่รู้จักบุญคุณ!”
“แม้แต่ลูกชายแท้ๆ ยังไม่นับถือเจ้าแล้ว เจ้ายังมีหน้ามากล้าอวดดีอีก อวดดีอะไรนัก? หรือเจ้ายังไม่รู้ อวิ๋นโส่วเย่าตอนนี้เปลี่ยนแซ่เป็นเฉาโส่วเย่าแล้ว! แม้แต่ลูกชายแท้ๆ ยังคุมไว้ไม่ได้ ยังกล้ามาทำอวดเก่งใส่ข้าอีก ถึงบ้านข้าจะไม่ร่ำรวยอะไร แต่ลูกๆ หลานๆ ล้วนกตัญญู ไม่มีใครกล้าเปลี่ยนแซ่หรอก!”
เสียงของโก่วซื่อดังก้อง เสียงตะโกนของนางทำให้ชาวบ้านหลายคนที่ชอบดูเรื่องสนุกวิ่งมามุงดู คนในหมู่บ้านนี้ไม่กลัวเรื่องใหญ่ ยิ่งเรื่องใหญ่ยิ่งชอบ
ทันใดนั้นก็มีคำพูดแย่ๆ มากมายลอยเข้าหูผู้เฒ่าอวิ๋น
“วันนี้ข้ามาถือว่าให้เกียรติพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้ากลับไม่เห็นค่า ต่อไปต่อให้มาอ้อนวอนข้า ข้าก็ไม่แม้แต่จะชายตามอง ชื่อเสียงฉาวโฉ่แบบนี้ ยังหวังจะให้ลูกสาวได้แต่งเข้าไปอยู่ในบ้านที่ดีอีกหรือ ฝันไปเถิด!”
โก่วซื่อด่าเสร็จก็เดินจากไป ผู้เฒ่าอวิ๋นที่อยู่ในห้องได้ยินเพียงประโยคเดียววนเวียนอยู่ในหัว
