‘เฉาโส่วเย่า…’ ‘เฉาโส่วเย่า…’ เจ้าสาม เปลี่ยนแซ่แล้ว!
“เอื๊อก…” ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกเหมือนมีรสคาวในลำคอ ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต ดวงตามืดลงและหมดสติไปในที่สุด
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ตกใจร้องลั่น “ท่านพ่อ ท่านพ่อ เป็นอะไรไปเจ้าคะ!”
เถาซื่อที่กำลังจะวิ่งไล่ตามไปด่าก็ตกใจจนหน้าซีด รีบเข้าไปประคองผู้เฒ่าอวิ๋น “ตาแก่ เจ้าเป็นอะไรไป เจ้าฟื้นขึ้นมาสิ!”
“หลิ่วจือ รีบไปตามลุงรองของเจ้า บอกเขาว่าปู่เจ้ากระอักเลือดแล้ว!”
“เจ้าค่ะ…” หลิ่วจือที่หลบอยู่ด้านข้างเงียบๆ รีบวิ่งออกไปที่บ้านอวิ๋นโส่วจง
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กับเถาซื่อช่วยกันพยุงผู้เฒ่าอวิ๋นไปนอนบนเตียง เถาซื่อหันไปบอกอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ “รีบไปตามตัวเจ้าสามอกตัญญูนั่นกลับมา บอกมันว่าเป็นเพราะมัน พ่อมันถึงกระอักเลือด!”
ตอนนี้อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ทำอะไรไม่ถูกแล้ว เถาซื่อพูดอะไรก็ทำตาม รีบวิ่งออกไปอย่างลนลานทันที
เรื่องที่ผู้เฒ่าอวิ๋นกระอักเลือดหมดสติไปเป็นเรื่องใหญ่ ดังนั้นแม้ว่าจะตัดขาดกันแล้ว แต่ในแง่ศีลธรรม เลือดในกายของเฉาโส่วเย่าก็เป็นเลือดของอวิ๋นเจียชางกับเถาซื่อ ตัดขาดความสัมพันธ์ได้ แต่ตัดสายเลือดนั้นมิอาจตัดขาดได้
ฉะนั้นตอนที่อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์วิ่งหน้าตื่นมาหาเขา เขาจึงไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจต่อหน้าคนงานได้
เฉาซื่ออ
