อยากจะแกล้งเขาขึ้นมา “บ้านเราไม่ขายสูตรหรอกนะเจ้าคะ”
เมื่อฉู่อี้ได้ยินดังนั้นจึงมองไปที่ฟางซื่อ “ท่านป้า…”
ฟางซื่อหัวเราะ “เรื่องนี้ข้าตัดสินใจเองไม่ได้ สูตรนี้เจียวเอ๋อร์ได้มาจากพ่อค้าต่างแดน เจ้าต้องไปถามเจียวเอ๋อร์เอง”
ฉู่อี้หันไปมองอวิ๋นเจียวอีกครั้ง “เจียวเอ๋อร์ เจ้าอยากได้อะไรถึงจะยอมมอบสูตรให้ข้า?”
อวิ๋นเจียวกินอิ่มแล้ว นางวางตะเกียบลงแล้วลุกจากโต๊ะพูดอย่างตรงไปตรงมา “เรื่องนี้ท่านไปคุยกับพี่ใหญ่ของข้าเถิด เรื่องในบ้านพี่ใหญ่เป็นคนตัดสินใจ! ข้าขอตัวไปนอนก่อน พวกท่านค่อยๆ คุยกันนะเจ้าคะ” พูดจบ อวิ๋นเจียวก็เดินออกจากห้องโถงไปโดยไม่หันกลับมามอง
ชุนเหมยและคนอื่นๆ เก็บโต๊ะเสร็จแล้วก็ยกน้ำชาเข้ามา ฟางซื่อก็ออกไปแล้ว เหลือเพียงอวิ๋นฉี่เยว่กับฉู่อี้คุยกันตามลำพังในห้องโถง
คำพูดของอวิ๋นเจียวทำให้อวิ๋นฉี่เยว่รู้สึกพอใจ แม้จะยังคงไม่ชอบหน้าฉู่อี้ แต่คำพูดก็ไม่รุนแรงเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นฉี่เยว่ก็เป็นคนรู้จักกาลเทศะ แม้จะไม่ชอบหน้าฉู่อี้เพียงใด แต่เรื่องงานก็คือเรื่องงาน
ทั้งสองคนคุยกันอยู่ในห้องโถงตลอดทั้งบ่าย ไม่รู้ว่าตกลงกันได้หรือไม่ แต่ฉู่อี้ยังคงอยู่กินข้าวเย็นที่บ้านตระกูลอวิ๋นก่อนจะลากลับ
หลังจากฉู่อี้จากไป คนในตระกูลอวิ๋นก็เปิดประ
