ผู้ใหญ่บ้านก็เกลี้ยกล่อมว่า “ใช่แล้ว สายเลือดนั้นจะตัดขาดกันง่ายๆ ได้อย่างไร นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ยิ่งไปกว่านั้น หากตัดแขนตัดขาแล้ว ต่อไปครอบครัวเจ้าจะหาเลี้ยงชีพกันอย่างไร?”
ผู้เฒ่าอวิ๋นจ้องมองอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ด้วยความโกรธ “เหลียนเอ๋อร์ เจ้านี่มันไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรบ้างเลยหรือไง ยังไม่รีบห้ามปรามพ่อเจ้าอีก เจ้าอยากเห็นพ่อเจ้าต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเพื่อเจ้า? ยอมพิการเพื่อเจ้าแบบนั้นหรือ?”
แน่นอนว่านางทำใจไม่ได้! ตอนที่อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ตัดสินใจกระโดดลงไปในแม่น้ำ นางก็เตรียมใจตายแล้ว แม้จะถูกช่วยขึ้นมา แต่ตอนนอนพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านของลุงรอง นางก็ไม่คิดอยากมีชีวิตอยู่ต่อ จนกระทั่งฟางซื่อมาบอกนางว่า บิดาของนางจะไปตัดญาติกับคนบ้านเก่าเพื่อช่วยนาง
การตัดญาตินั้นร้ายแรงเพียงใด ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์รู้ดี นางทนเห็นบิดากลายเป็นคนพิการไม่ได้ ดังนั้นนางจึงรวบรวมกำลังทั้งหมด ลุกขึ้นมาขอร้องให้ฟางซื่อพานางมาที่บ้านหลังเก่า ต่อให้ต้องตาย นางก็จะไม่ยอมให้พ่อแม่ของนางต้องเดือดร้อน
“ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านปู่ใหญ่ ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย ท่านลุงป้าน้าอา เช้าตรู่วันนี้ ขณะที่ข้ากำลังทำงานเย็บปักถักร้อยอยู่ที่บ้านของลุงรอง เจียงหลิ่วจือก็มาหาข้า บอกว่าเถาซื่อมีธุระจะคุยกับ
