ข้า”
“เวลานั้น ในไร่นาก็มีคนทำงานอยู่ไม่น้อย เชื่อว่าคงมีหลายคนที่เห็นเจียงหลิ่วจือไปที่บ้านของลุงรอง ข้าตามหลิ่วจือกลับมาที่บ้านเก่า ที่ห้องโถง ท่านย่าให้ข้าช่วยร้อยด้ายเข็ม จากนั้นก็ให้ข้าช่วยพับชายเสื้อให้”
“ต่อมาตอนที่ข้าช่วยนางทำงาน นางก็ให้เจียงหลิ่วจือยกน้ำหวานมาให้ข้าหนึ่งชาม ข้าไม่ยอมดื่มก็คะยั้นคะยอให้ข้าดื่ม พอข้าดื่มหมดแล้ว นางก็อ้างว่าจะออกไปเข้าห้องน้ำแล้วออกไป ไม่นานนัก ข้าก็รู้สึกหมดแรง… จากนั้นเจียงเทียนเป่าก็โผล่ออกมาจากหลังเสื่อที่มุมห้อง…”
“ข้าเลยวิ่งหนี… แต่กลับพบว่าเถาซื่อลงกลอนประตูเอาไว้แล้ว ข้าร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีใครตอบรับ ข้าไม่มีทางเลือก จึงคว้ากรรไกรจากตะกร้าเย็บผ้ามาด้วยความตื่นตระหนก…”
“ทุกคนคงเห็นแล้วใช่หรือไม่ ใบหน้าของข้าถูกเจียงเทียนเป่าทำร้าย ข้ารู้ดีว่าชื่อเสียงของข้า คงไม่เหลือแล้ว ข้าก็ไม่มีหน้าจะอยู่ต่อไปแล้ว… หากท่านพ่อท่านแม่ต้องการตัดญาติก็ตัดไปเถิด อย่างมากข้าก็แค่ตายแทนท่านพ่อ!”
กล่าวจบ อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ก็หยิบกรรไกรออกมาจากแขนเสื้อ จ่อไปที่หน้าอกของตนเองอย่างไม่ลังเล กรรไกรเล่มนี้ นางแอบหยิบมาตอนที่ฟางซื่อและคนอื่นๆ ไม่ทันระวังและซ่อนไว้
“เหลียนเอ๋อร์!” เฉาซื่อกับอวิ๋นโส่วเย่าตกใจจนแทบสิ้นสติ ไม่มีใครคาดคิดว่าอวิ๋นเ
