เจ้าเด็กสารเลวนี่! ขอให้เจ้าไม่ตายดี…”
“พูดเหลวไหลไปเถิด ต่อให้โง่แค่ไหนก็ไม่มีใครไปล่อลวงผู้ชายในห้องโถงหรอก!”
“นั่นสิ รู้ทั้งรู้ว่ายายเฒ่าแค่ไปเข้าห้องน้ำ ยังกล้าล่อลวงผู้ชาย ต้องโง่แค่ไหนถึงได้ทำเรื่องเช่นนี้?”
“พวกเจ้าไม่รู้อะไร ก่อนหน้านี้พวกข้าเห็นกับตา ประตูบ้านตระกูลอวิ๋นปิดสนิททั้งๆ ที่เป็นเวลากลางวันแสกๆ พี่สามอวิ๋นยืนเรียกอยู่หน้าประตูตั้งนาน ก็ไม่มีใครเปิดประตู สุดท้ายต้องปีนกำแพงเข้าไปเปิดประตูเอง”
“นี่มันชัดเจนแล้วมิใช่หรือ ดูท่าว่าตอนนั้นคงลงกลอนประตูไว้ พอได้ยินเสียงคนเรียกหน้าประตู ถึงได้รีบไปเปิดประตูให้”
“ทั้งวันเอาแต่พูดว่าลูกหลานใจทราม ข้าว่ายายเฒ่าคนนี้ต่างหากที่ใจคอโหดเหี้ยม ไม่เคยเห็นย่าที่ไหนทำร้ายหลานสาวตัวเองแบบนี้มาก่อน”
“แบบนี้ก็ไม่แน่ บางทีพวกเขาอาจจะร่วมมือกันก็ได้ หากไม่มีผู้เฒ่าอวิ๋นพยักหน้าเห็นด้วย นางจะกล้าทำแบบนี้หรือ? ทั้งวางยา ทั้งทำลายความบริสุทธิ์ของหลานสาวตัวเอง… บ้านแบบนี้ยังมีหน้ามาส่งเสียให้ลูกเรียนหนังสืออีกหรือ?”
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็ทั้งอับอายและโกรธแค้น เขาพุ่งเข้าไปตบหน้าเถาซื่ออีกหลายฉาด ตบจนมุมปากของเถาซื่อมีเลือดไหล ฟันหักไปสองซี่
ในสถานการณ์เช่นนี้ อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ไม่กล้าเข้าไปห้ามปรามผู้เฒ่าอวิ๋น หล
