ผู้เฒ่าอวิ๋นร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก เขาอยากจะเข้าไปตบอวิ๋นโส่วเย่าให้ได้สติสักที แต่พอเห็นสีหน้าเย็นชาของโม่ซ่าน นึกถึงเถาซื่อที่ถูกเหวี่ยงออกไปถึงสองครั้ง เขาก็ไม่กล้าขยับเท้า
เขาชี้หน้าอวิ๋นโส่วเย่าด้วยกล้องยาสูบ “เจ้าสาม เจ้าเลียนแบบเจ้ารองหรือไง ถึงได้ไม่สนใจสิ่งใดเพื่อเด็กผู้หญิงแค่คนเดียว”
อวิ๋นโส่วเย่ามองผู้เฒ่าอวิ๋นด้วยแววตาสิ้นหวัง ก่อนจะหัวเราะเยาะแล้วถามกลับ “ท่านพ่อเองก็ยอมทำทุกอย่างเพื่ออวิ๋นเจวียนเอ๋อร์โดยไม่สนใจอะไรเหมือนกันไม่ใช่หรือขอรับ?”
ผู้เฒ่าอวิ๋น “เจ้า…เจ้า… เจ้าพูดอะไร ข้าทำไปก็เพื่อเจ้า ช่วยพูดเกลี้ยกล่อมน้องสาวน้องเขยของเจ้า เจ้ามาว่าข้าไม่สนใจอะไรได้อย่างไร?”
อวิ๋นโส่วเย่าพูดอย่างเย็นชา “ท่านพ่อรู้อยู่แก่ใจดีว่าวันนี้ เหตุใดท่านแม่จึงต้องรอให้พวกข้าสองครอบครัวออกไปจากบ้านจนหมด แล้วให้หลิ่วจือไปตามเหลียนเอ๋อร์กลับบ้านเก่า? กลางวันแสกๆ เหตุใดถึงต้องลงกลอนปิดประตูด้วยเล่า? และเหตุใดเหลียนเอ๋อร์ถึงกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย?”
เมื่อถูกอวิ๋นโส่วเย่าถามจี้เช่นนี้ ผู้เฒ่าอวิ๋นก็ขาดความมั่นใจ จึงหลบสายตา
เถาซื่อตอบโต้ได้เร็ว นางรีบลุกขึ้นชี้หน้าด่าอวิ๋นโส่วเย่าว่า “ทำไม? ข้าเป็นย่าแท้ๆ ของนาง จะเรียกนางกลับมาช่วยงานบ้านสักหน่อยไม่ได้หรือไง?
