ะชันในนั้น
ผู้เฒ่าอวิ๋นกระแอมอย่างอึดอัดแล้วเอ่ยว่า “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน นั่งลงคุยกันดีๆ ตกลงกันดีๆ ไยต้องทำให้ความสัมพันธ์ตึงเครียดเช่นนี้ สุดท้ายคนที่ต้องเสียเปรียบก็คือเหลียนเอ๋อร์”
คนที่แต่งงานออกไปคือเหลียนเอ๋อร์ ต่อให้เจียงต้าไห่จะเป็นลูกเขย แต่เขาก็ไม่สามารถก้าวก่ายได้มากนัก ยิ่งเห็นท่าทีของอวิ๋นโส่วเย่าและเฉาซื่อเช่นนี้ เหลียนเอ๋อร์แต่งเข้าตระกูลเจียงจะสงบสุขได้อย่างไร?
อวิ๋นโส่วเย่าเอ่ย “เหลียนเอ๋อร์เกือบตายไปแล้ว ยังไม่เรียกว่าเสียเปรียบอีกหรือขอรับ?”
ผู้เฒ่าอวิ๋นถูกคำพูดของอวิ๋นโส่วเย่าดักไว้ได้แต่เปิดปากค้าง สุดท้ายก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์พูดอย่างไม่ยอมแพ้ “แต่ตอนนี้เหลียนเอ๋อร์ไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่ ส่วนเทียนเป่าของพวกข้ายังนอนบาดเจ็บอยู่บนเตียง ยังลุกไม่ขึ้นเลย ผู้ใหญ่ทุกคนอยู่ที่นี่พอดี งั้นก็มาคุยกันให้รู้เรื่องไปเลยดีกว่า”
เถาซื่อรีบพูดต่อ “เจ้าสามเอ๋ย เจ้าเป็นลูกที่เกิดจากท้องข้า แม่รู้ดีว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเจ้าต้องเสียใจมาก แต่เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว จะทำอะไรได้อีก ตอนนี้เหลียนเอ๋อร์ปลอดภัยแล้วมิใช่หรือ สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือคิดว่าต่อไปเหลียนเอ๋อร์จะใช้ชีวิตอย่างไร”
อวิ๋นโส่วเย่ามองเถาซื่อด้วยสาย
