ฟางซื่อยิ้มให้กับลูกๆ ทั้งสองคน เด็กสองคนนี้ช่างเป็นห่วงเป็นใยเสียจริง แต่บางคำพูดนั้นเด็กๆ พูดได้ แต่นางกับอวิ๋นโส่วจงกลับพูดออกมาเองไม่ได้
เถาซื่อเกลียดอวิ๋นเจียวเข้ากระดูกดำ ทั้งหมดเป็นเพราะยัยเด็กนี่ หากไม่ใช่เพราะนาง เจ้าสี่ก็คงไม่ถูกเนรเทศไปเป็นทหาร ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นนางก็ยังออกมาสร้างความวุ่นวายอีก!
ยิ่งคิดเถาซื่อก็ยิ่งเกลียด ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ นางจึงพุ่งเข้าหาอวิ๋นเจียวทันที “ข้าจะฉีกปากของยัยเด็กสารเลวนี่ให้ขาดวิ่น!” ทั้งหมดเป็นเพราะยัยเด็กนี่ก่อเรื่อง!
อวิ๋นฉี่เยว่นางไม่กล้าแตะต้อง เพราะอย่างไรเสียผู้เฒ่าอวิ๋นก็รักหลานชาย แต่ยัยเด็กตัวแสบคนนี้นางตีก็ไม่เห็นเป็นไร ย่าบ้านไหนเขาก็ตีสั่งสอนหลานๆ ของตนเองทั้งนั้น ปู่ย่าตีหลาน แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาจัดการ!
ทว่าร่างของนางยังไม่ทันได้เข้าใกล้อวิ๋นเจียว ก็มีเงาดำพุ่งเข้ามา จากนั้นร่างของนางก็ลอยละลิ่วออกไป
โครม… ร่างของเถาซื่อกระแทกพื้นอย่างแรงจนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์รีบวิ่งเข้าไปพยุงนางขึ้นมา
โม่ซ่านยืนอยู่ตรงหน้าอวิ๋นเจียว สายตาเย็นชาเฉียบคมราวกับคมมีดกวาดมองผู้เฒ่าอวิ๋น เถาซื่อและคนอื่นๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นท่ามกลางสายตาตะลึงงันของทุกคน “บ่าวโม่ซ่าน เ
