ป็นสาวใช้คนสนิทของคุณหนู หากผู้ใดบังอาจทำร้ายคุณหนู ข้าจะฆ่ามันเสีย!”
อย่างไรเสียชีวิตของนางก็เป็นของคุณหนู แม้จะต้องชดใช้ชีวิตเพราะฆ่าคนปกป้องคุณหนู นางก็ไม่เสียใจ
เดิมทีโม่ซ่านมีอายุยังน้อย ตอนที่อยู่ข้างกายอวิ๋นเจียวก็ไม่ค่อยมีใครสนใจ แต่เมื่อครู่ตอนที่เถาซื่อพุ่งเข้าหาอวิ๋นเจียว นางกลับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ทุกคนยังไม่ทันเห็นว่านางลงมืออย่างไร เถาซื่อก็ล้มลงไปกองกับพื้นเสียแล้ว
ตอนนี้ทุกคนจึงได้สติหันมามองโม่ซ่านอย่างพิจารณา สาวใช้ผู้นี้มีหน้าตางดงาม เพียงแต่แววตานั้นเฉียบคมจนไม่มีใครกล้ามองตรงๆ นี่เป็นเพียงบ่าวไพร่ของตระกูลอวิ๋นเท่านั้น
เจียงเถาจือไม่มีค่าพอแม้แต่จะไปถือรองเท้าให้ เจียงต้าไห่จึงปิดปากสนิท ไม่กล้าเอ่ยปากเรื่องส่งเจียงเถาจือไปเป็นบ่าวรับใช้ที่บ้านอวิ๋นโส่วจงอีก
เถาซื่อรังแกแต่คนอ่อนแอ เมื่อถูกโม่ซ่านสั่งสอนเพียงเล็กน้อยก็หุบปากเงียบ ส่วนผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนตัวสั่น ชี้นิ้วสั่นเทาไปที่อวิ๋นโส่วจง “เจ้า… เจ้ารอง! ถึงอย่างไรเถาซื่อก็เป็นแม่ของเจ้า!”
อวิ๋นโส่วจงเอ่ยเสียงเย็นชา “แม่ของข้าหรือ? แม่ของข้านอนอยู่ที่สุสานอย่างสงบแล้ว!” คำพูดเพียงประโยคเดียวแสดงให้เห็นชัดเจนว่า เถาซื่อไม่ใช่แม่ของเขา
“พี่ใหญ่!” ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนหน้ามืด ต้องสูดหายใจลึกๆ เพ
