ม่มีทางลงมืออย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
ร่างของโม่ซ่านยืนตรง ใบหน้างดงามเรียบเฉย คำพูดของนางชัดเจนมาก เถาซื่อเป็นคนที่ลงมือกับอวิ๋นเจียวก่อน เรื่องนี้เป็นเพราะเถาซื่อก่อเรื่องขึ้นมา แล้วจะเกี่ยวอะไรกับนายท่านของนาง?
“ใช่แล้ว มีคนอยู่เต็มลานบ้าน เหตุใดไม่เห็นแม่นางผู้นี้ลงมือกับใครเลยเล่า?”
“เถาซื่อก็จริงๆ เลย อยู่ดีๆ จะคลุ้มคลั่งทำไม? ยัยหนูเจียวเอ๋อร์ก็ไม่ได้ไปยั่วโมโหนางเสียหน่อย”
“ไม่รู้ว่านางติดโรคบ้าของเจียงต้าเป่ามาหรือไม่”
ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่ ผู้เฒ่าอวิ๋นอ้าปากค้างแต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรโต้แย้งได้
ส่วนเจียงต้าไห่ก็คุกเข่าลงต่อหน้าอวิ๋นโส่วจง “พี่รอง ข้าขอร้อง เงินจำนวนนั้นมากเกินไป ข้ายังมีครอบครัวต้องเลี้ยงดู ข้าไม่มีปัญญาจ่ายจริงๆ! พี่รอง เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเอง ข้าดูแลต้าเป่าได้ไม่ดี ขอร้องท่านยกโทษให้พวกข้าด้วยเถิด…” กล่าวจบเขาก็ร้องไห้ฟูมฟายดูน่าสงสารยิ่งนัก
อวิ๋นเจียวเอียงคอถามอวิ๋นฉี่เยว่ด้วยแววตาใสซื่อ “พี่ใหญ่ คนที่ได้รับบาดเจ็บคือพี่รองของพวกเรานี่เจ้าคะ ไยตอนนี้ดูเหมือนพวกเรากำลังรังแกเขาเสียได้? หรือว่าบาดแผลของพี่รองเป็นของปลอม? หรือว่าคนในบ้านเราถูกทำร้ายก็ทำได้เพียงทนเจ็บไว้เงียบๆ ไม่สามารถพูดอะไรได้เจ้าคะ?”
อวิ๋นฉี่เยว่ถอนหายใจ
