“ใช่แล้ว คนที่บาดเจ็บจนสลบไปหลายวันก็คือพี่รองของเจ้า น้องชายของข้า บุตรชายของท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่ก็ไม่รู้ว่าบ้านเราทำอะไรผิด ถึงไม่สามารถเรียกร้องความเป็นธรรมได้”
เดิมทีผู้เฒ่าทั้งหลายที่เห็นใจเจียงต้าไห่อยู่บ้าง เมื่อได้ยินพี่น้องทั้งสองคนพูดเช่นนั้นก็นึกถึงเหตุการณ์วันที่อวิ๋นฉี่ซานถูกทำร้าย ตอนนั้นเลือดไหลไม่หยุด เด็กคนนั้นถึงกับเป็นลมสลบไป
ใช่แล้ว เหยื่อคือครอบครัวของอวิ๋นโส่วจง เหตุใดพวกเขาถึงเอนเอียงไปได้ ครอบครัวเจียงต้าไห่ไม่มีเงินจ่ายค่าชดเชยก็น่าสงสารแล้วหรือ? งั้นบุตรชายของพวกเขาที่บาดเจ็บสาหัสจนสลบไสลไม่ได้สติไม่น่าสงสารกว่าหรือ
เจียงต้าไห่โมโหจนแทบกระอักเลือดตาย เอาล่ะ เด็กแสบสองคนนี้ก่อเรื่องจนเขาต้องคุกเข่าลงขอร้องโดยเปล่าประโยชน์แล้ว
ตอนนี้เขาเข้าใจความรู้สึกของเถาซื่อแล้ว รู้แล้วว่าทำไมนางถึงพุ่งเข้าไปจัดการกับยัยเด็กอวิ๋นเจียว บ้าจริงเชียว ยัยเด็กคนนี้ช่างร้ายกาจ ชอบทำเรื่องให้คนอื่นเดือดร้อน!
อวิ๋นโส่วจงไม่ต้องการเสียเวลากับพวกเขาอีกต่อไป จึงตรงเข้าประเด็นสำคัญทันที “เชื่อว่าพวกท่านลุงทั้งหลายที่อยู่ในเหตุการณ์ คงทราบดีว่าฉี่ซานได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร ตอนนั้นฉี่ซานอยู่ในห้องกับฉี่เสียงดีๆ แต่อวิ๋นเหมยเอ๋อร์กลับวิ่งเข้าไปผลักฉี่ซานออกมาจากห้อง
