“ไม่ได้การแล้ว ต้องรีบส่งเหมยเอ๋อร์ไปก่อน!” เถาซื่อยังคงหวาดกลัวเมื่อนึกถึงท่าทางของอวิ๋นโส่วจงตอนที่รู้ความจริง
เจียงต้าไห่กลอกตาไปมา “ท่านแม่ เช่นนั้นให้เหมยเอ๋อร์ไปอยู่ในตำบลสักพักก่อนเถิดขอรับ”
“ตกลง ทำแบบนั้นก็ได้!”
เจียงต้าไห่กล่าวต่อ “เช่นนั้นข้าจะพาน้องเหมยเอ๋อร์ไปส่งที่ตำบลตอนนี้เลย… อ้อ แล้วก็ให้เถาจือกลับไปเป็นเพื่อนนางด้วย ส่วนเถาหลิ่วจือก็ให้นางอยู่ที่นี่ คอยปรนนิบัติท่านแม่เถิดขอรับ”
คำพูดของเจียงต้าไห่ทำให้เถาซื่อพอใจยิ่งนัก บนใบหน้าที่บึ้งตึงก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาในที่สุด “ใครๆ ต่างก็ว่าลูกเขยเป็นคนนอก แต่ข้าว่านะ ที่บ้านเราสลับกันเสียได้ ลูกชายแท้ๆ เป็นคนนอก ลูกเขยยังรู้จักคิดถึงยายแก่อย่างข้าคนนี้มากกว่าลูกชายเสียอีก”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์รีบพูดขึ้น “ท่านแม่ ท่านพูดอะไรเช่นนั้น ต้าไห่เขาไม่มีบิดามารดาอยู่แล้ว แม่ข้าก็คือแม่ของเขา เขาจะไม่ดูแลเอาใจใส่ท่านได้หรือเจ้าคะ?”
เถาซื่อเอ่ย “ตกลง เจ้ารีบพาน้องสาวของเจ้าไปก่อนเถิด ข้าจะได้ปรึกษาเจวียนเอ๋อร์เรื่องของอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์เสียหน่อย”
เจียงต้าไห่พยักหน้า จากนั้นก็กำชับอีกว่า “ท่านแม่ เจวียนเอ๋อร์ ก่อนเรื่องนี้จะสำเร็จพวกท่านอดทนสักหน่อยนะขอรับ พยายามอย่าไปหาเรื่องครอบครัวพี่รอง”
เถาซื่อเอ่ย “ข้ารู้ว่าต้อ
