งทำอย่างไรอยู่แล้ว เจ้าไปเถอะ รอให้ยัยเด็กเหลียนเอ๋อร์แต่งงานกับเทียนเป่า อีกไม่นานนักพวกมันก็จะอยู่ในกำมือของเรา”
เจียงต้าไห่รีบเอ่ยประจบ “ท่านแม่คิดรอบคอบที่สุดแล้ว ข้ากังวลไปเปล่าๆ เช่นนั้นข้าไปก่อนนะขอรับ” ว่าแล้วเจียงต้าไห่ก็รีบขึ้นรถลาก พาอวิ๋นเหมยเอ๋อร์กับเจียงเถาจือออกไปจากหมู่บ้าน
ส่วนผู้เฒ่าอวิ๋นก็มาถึงบ้านของอวิ๋นโส่วจง พอไปถึงปรากฏว่าอวิ๋นโส่วจงยังไม่กลับ ฟางซื่อจึงให้คนไปตาม
อย่างไรเสียผู้เฒ่าอวิ๋นก็เป็นบิดาแท้ๆ ของอวิ๋นโส่วจง แม้จะสามารถกีดกันไม่ให้ครอบครัวเจียงต้าไห่เข้าบ้านได้ แต่นางไม่อาจทำเช่นนั้นกับผู้เฒ่าอวิ๋นได้
ฟางซื่อเชิญผู้เฒ่าอวิ๋นเข้าไปนั่งในห้องโถง หลังจากยกชาเสร็จก็ขอตัวออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้เฒ่าอวิ๋นได้เอ่ยปากพูดคุยด้วย
ส่วนเรื่องของอวิ๋นฉี่ซาน ผู้เฒ่าอวิ๋นก็ไม่กล้ามอง หลานชายบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น แถมยังคงมีไข้อยู่ตลอดเวลา เขาแอบไปถามหมอที่รักษาอาการของอวิ๋นฉี่ซาน หมอบอกว่าได้แต่ดูชะตาฟ้าลิขิต หากไข้ลดก็รอดชีวิต หากไม่…
เฮ้อ ทำไมเรื่องราวถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้! ยิ่งคิดผู้เฒ่าอวิ๋นก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ใจ
ไม่นานนัก อวิ๋นโส่วจงก็กลับมาพร้อมกับรถเข็นที่ตาเฒ่าเฉียวและอาจารย์ตั่งเร่งมือช่วยกันทำออกมา
“ท่านพ่อ ท่านมาหรือขอรับ มีธุระอันใดหรือไม
