่วจง แต่เขากลับมีเถาซื่อขวางกั้นอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นน้องสาวหรือว่าน้องชายต่างก็ไม่ชอบครอบครัวของพี่รอง เขาจึงต้องแสดงจุดยืนออกมาให้ชัดเจน ยิ่งในเวลาเช่นนี้เขาต้องแสดงความจงรักภักดีต่อพี่รอง!
ทันทีที่เขาพูดจบ เถาซื่อก็โวยวายขึ้นมาเหมือนถูกเหยียบหาง นางกระโดดลงจากเตียงอุ่น แล้วตบหน้าอวิ๋นโส่วเย่าอย่างแรงจนปรากฏรอยมือห้านิ้วอย่างเด่นชัด “ลูกอกตัญญู ตอนที่ข้าคลอดเจ้าออกมาข้าควรจะโยนเจ้าลงโถส้วมให้ตายๆ ไปซะ! ดีกว่าปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอดมาช่วยคนนอกรังแกข้าเช่นนี้!”
“ท่านพ่อเจ้าคะ คนนอกไม่ควรเข้าไปยุ่งเรื่องในบ้านของคนอื่นกระมัง?” อวิ๋นเจียวฉวยโอกาสพูดแทรกขึ้นมา ท่าทางไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อยไม่รู้เรื่องรู้ราวของนางทำเอาผู้เฒ่าอวิ๋นกับเถาซื่อโกรธจนแทบกระอักเลือดตาย
ผู้เฒ่าอวิ๋นตบเตียงอุ่นอย่างแรง “ผู้ใหญ่อย่างเรากำลังคุยกันอยู่ เด็กน้อยอย่างเจ้ามาพูดแทรก ไร้มารยาทนัก!”
พอเห็นหน้าอวิ๋นเจียวเถาซื่อก็ยิ่งโมโห ในใจนางคิดว่าเป็นเพราะอวิ๋นเจียว อวิ๋นโส่วจู่ถึงต้องโดนเนรเทศ ดังนั้นนางจึงพลอยด่าอวิ๋นเจียวไปด้วย “นางเด็กสารเลว อนาคตคงเป็นได้แค่…”
เพียะ! คำด่าของเถาซื่อถูกเสียงตบหน้าดังกลบจนสิ้น ทำเอาทุกคนที่อยู่ในห้องต่างตกตะลึง ฝ่ามือที่ตบลงบนใบหน้าของเถาซื่อนั้นเป็นของอวิ๋น
