โส่วจง ใบหน้าของเขาบึ้งตึงอย่างยิ่ง ดวงตาฉายแววสังหาร
“เจ้ารอง เจ้าลูกอกตัญญู เจ้าถึงกับกล้าตบหน้าแม่ของเจ้าหรือ! เจ้าสาม ไปตามหัวหน้าตระกูลมา!”
อวิ๋นโส่วเย่ายืนนิ่ง ส่วนอวิ๋นโส่วกวงตกใจจนคุกเข่าลงให้กับผู้เฒ่าอวิ๋น “ท่านพ่อ ข้าขอร้องท่าน ปล่อยน้องรองไปเถิด น้องรองเขา… เขาแค่โมโหชั่ววูบเท่านั้น”
เถาซื่อทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้โฮพลางเอามือกุมแก้มไว้ “ลูกตบหน้าแม่แล้ว ฟ้าดินช่างไม่ยุติธรรม ชีวิตข้าช่างลำบากเหลือเกิน เหนื่อยยากตรากตรำเป็นแม่เลี้ยงให้เขา บัดนี้เขาเติบใหญ่ขึ้นแล้ว ปีกกล้าขาแข็ง คิดจะฆ่าข้า…”
อวิ๋นโส่วจงหัวเราะเยาะ “มารดาของข้านอนอยู่ใต้ดินในสุสาน ที่นี่จะมีมารดาของข้าได้อย่างไร!”
กล่าวจบเขาก็จ้องมองผู้เฒ่าอวิ๋นด้วยสายตาเย็นชาและกล่าวทีละคำอย่างชัดเจน “ท่านพ่อ เชิญท่านไปตามหัวหน้าตระกูลมาเถิด ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าเขาจะจัดการข้าได้หรือไม่? ยี่สิบปีก่อนข้าก็ถูกตัดชื่อออกจากผังตระกูลแล้ว แม้แต่ทะเบียนบ้านก็ย้ายมาจากเมืองหลวง ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลอวิ๋นเก่าอีกต่อไปแล้ว”
“ข้าเป็นคนที่ถูกตัดออกจากตระกูล การที่ยอมรับท่านเป็นพ่อก็เพราะความผูกพัน แต่หากไม่ยอมรับท่านเป็นพ่อก็ไม่ใช่เรื่องแปลก! วันนี้ข้าจะบอกเอาไว้ตรงนี้ หากเถาซื่อยังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าด่าทอ
