“พวกเจ้าแต่ละคนมันอกตัญญู ข้าเป็นแค่แม่เลี้ยงก็จริง แต่พ่อก็เป็นพ่อแท้ๆ ของพวกเจ้า ทำไมเล่า พอจับเจ้าสี่เข้าคุก พวกเจ้าก็คิดจะปล่อยให้พวกเราสองคนหิวตายอย่างนั้นหรือ?”
“ท่านแม่ ท่านพูดแบบนี้ได้อย่างไร ทุกคนต่างก็รู้ว่าน้องสี่เข้าคุกเพราะอะไร เขาสมคบกับคนนอกคิดจะใส่ร้ายพี่รอง! โชคดียังดีที่หัวหน้าตระกูลกับผู้ใหญ่บ้านไหวตัวทัน ไล่เขาออกจากตระกูลไป มิเช่นนั้นอนาคตการสอบของน้องห้าคงถูกเขาทำลายไปด้วยแล้ว” พอได้ยินเถาซื่อพูดจาไร้ยางอาย เฉาซื่อจึงเถียงกลับ
ตอนนี้แยกบ้านกันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเป็นเพราะความช่วยเหลือของพี่รอง ครอบครัวของนางถึงได้อยู่ดีกินดีขึ้นกว่าเดิม มีฐานะมั่นคงมากขึ้นกว่าแต่ก่อน
“น้องสะใภ้…” จ้าวซื่อดึงชายแขนเสื้อของเฉาซื่อไว้ เถาซื่อขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายอยู่แล้ว พอจ้าวซื่อได้ยินนางเอ่ยด่านางก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที
เฉาซื่อโยนเสื้อผ้าในมือลงกับพื้นอย่างไม่ไยดี จับมือจ้าวซื่อแล้วเดินออกไปนอกลานบ้าน แยกบ้านกันแล้ว นางมาช่วยทำงานยังต้องมาโดนด่า แถมยังด่าพาดพิงไปถึงครอบครัวของพี่รองอีก เฉาซื่อทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
“พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเรากลับกันเถิด ในไร่ยังมีงานให้ทำอีกมาก หญ้าก็ยังถอนไม่หมดเลย!”
หากยังยอมปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป แล้วเมื่อไหร่จะสิ้นสุดกันล่ะ?
“โธ่เอ๊ย ช
