ีวิตนี้จะอยู่ได้ยังไงอีกเล่า แก่ขนาดนี้แล้วยังต้องมาโดนสะใภ้รังแกอีก”
เถาซื่อร้องโวยวายตามหลังพวกนาง ผู้เฒ่าอวิ๋นตวาดด่า “เจ้าจะตะโกนอะไรนักหนา? อยู่เฉยๆ สักวันจะไม่ได้หรือ สะใภ้ทั้งสองคนจะมาช่วยทำงานอยู่แท้ๆ ก็ถูกเจ้าด่าจนหนีกลับไปแล้ว! เอาแต่สร้างเรื่องอยู่ทั้งวี่ทั้งวัน!”
“ตาแก่ไม่ตายนี่ ข้าทำไปเพื่ออะไรเล่า? ทั้งหมดนี้ก็เพื่อครอบครัวของเราทั้งนั้น!”
“เจ้าใหญ่กับเจ้าสามต่างก็ต้องพึ่งพาเจ้ารอง แล้วเจ้ายังไปด่าเจ้ารองต่อหน้าพวกเขาเช่นนี้ ได้ยินเข้าใครเขาจะอยากทำงานให้เจ้ากัน? ยายแก่ไม่รู้จักคิด!”
“ก็ครอบครัวเจ้ารองนั่นแหละที่อกตัญญู หากไม่มีพวกเขา ครอบครัวของเราก็อยู่กันอย่างสงบสุขดี เจ้าเป็นพ่อ เป็นใหญ่ที่สุดในบ้าน! แต่เจ้าดูตอนนี้สิ ลูกหรือสะใภ้คนไหนเชื่อฟังเจ้าบ้าง! ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้ตัวสร้างปัญหาคนนั้น!”
คำพูดของเถาซื่อแทงใจดำผู้เฒ่าอวิ๋นอย่างจัง เพราะเป็นเช่นนั้นจริงๆ ตั้งแต่เจ้ารองกลับมา เขาก็เหมือนสูญเสียลูกชายไปสองคนในทันที
เขาไม่ได้คิดเลยว่า ทั้งสามครอบครัวจ่ายเงินให้เขาปีละสิบตำลึง ซึ่งเขาก็เป็นคนเรียกร้องเอง ในหมู่บ้านนี้มีไม่กี่ครอบครัวหรอกที่จ่ายเงินให้พ่อแม่ปีละหนึ่งถึงสองตำลึง ส่วนใหญ่จะให้หนึ่งถึงสองก้วน [1] อีแปะ หรือไม่ก็ให้เป็นข้
