าวสารหรือเสบียงแทน
สิบตำลึงเงิน แล้วลูกทั้งสองยังไม่ต่างจากออกจากบ้านตัวเปล่าด้วย เงื่อนไขโหดร้ายเช่นนี้ลูกชายทั้งสองคนยังยอมตกลง แสดงให้เห็นว่าที่ผ่านมาพวกเขาทนทุกข์ทรมานจากกดถูกกดขี่มากเพียงใด
“ถึงแยกบ้านกันแล้วแต่เจ้าก็ยังเป็นพ่อของพวกเขา เจ้าไปหาเจ้ารองสิ บ้านเขามีคนงานตั้งหลายคน ขอให้เขาช่วยไถนาปลูกข้าวให้พวกเราก็สิ้นเรื่อง ตาแก่สองคนที่แค่มาช่วยสร้างบ้านให้ เขายังซื้อบ่าวรับใช้มาคอยปรนนิบัติได้ ไยจะหาคนมาปรนนิบัติเจ้าสักคนไม่ได้ เจ้าเป็นถึงพ่อแท้ๆ ของพวกเขาเชียวนะ!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นถอนหายใจ “ก็แยกบ้านกันแล้วนี่”
เถาซื่อพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม “ก็เพราะพวกเขาไม่ได้เห็นเจ้าเป็นพ่อไงล่ะ! ต่อให้เจ้าไปก็เท่านั้นแหละ เสียเที่ยวเปล่า ข้ามองออกแล้ว เจ้ารองยอมเลี้ยงดูคนอื่น ยอมให้คนอื่นเป็นเหมือนพ่อ แต่กลับไม่ยอมดูแลเจ้า!”
เถาซื่อร่วมหอลงโรงกับผู้เฒ่าอวิ๋นมานานหลายปี ย่อมรู้ดีว่าต้องพูดอย่างไรถึงจะทำให้เขาโกรธ
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ผู้เฒ่าอวิ๋นลุกพรวดขึ้นยืนด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ข้าก็ยังเป็นพ่อของเขา ข้าจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้แหละ!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นเดินออกจากบ้าน ลมเย็นๆ พัดผ่านร่างทำให้เขาใจเย็นลงหลายส่วน เขาเริ่มรู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้ตัวเองวู่วาม ทว่าเขา
