ก็พูดออกไปแล้ว หากกลับไปตอนนี้ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน
เขาเดินเอื่อยเฉื่อยไปที่บ้านของอวิ๋นโส่วจง ระหว่างทางเมื่อผ่านบ้านของอาจารย์ตั่ง พอเห็นบ่าวรับใช้เดินไปมาอยู่ในบ้านอย่างวุ่นวาย ความรู้สึกไม่ยุติธรรมและโทสะในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
คำพูดของเถาซื่อดังก้องอยู่ในหัว อวิ๋นโส่วจงยังซื้อบ่าวรับใช้มาปรนนิบัติคนนอกได้ แต่กับเขาที่เป็นพ่อแท้ๆ กลับไม่ได้รับการดูแลเช่นนั้นเลย!
ตอนนี้เจ้าสี่ก็ถูกจับตัวไป โดนพิพากษาให้เนรเทศไปแล้ว ส่วนสะใภ้สี่ก็หนีไปแล้ว อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ แยกบ้านกันแล้ว เขาก็เรียกใช้หลานๆ ไม่ได้อีก ในบ้านไม่มีใครทำงานบ้านให้อีกแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ผู้เฒ่าอวิ๋นก็โกรธจนตัวสั่น แต่พอถูกลมเย็นๆ พัดผ่านร่าง เขาก็เริ่มใจเย็นลงอีกครั้ง เมื่อเช้านี้เพิ่งจะทะเลาะกันไปรอบหนึ่ง หากตอนนี้เขาไปหาอวิ๋นโส่วจงที่บ้าน แล้วอีกฝ่ายจะใช้คำพูดแบบเดียวกันกับอวิ๋นโส่วเย่ามาอุดปากเขา เช่นนั้นจะทำอย่างไรเล่า?
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าชาวบ้านต่างก็เห็นกันหมด เขาชะลอฝีเท้าลง สมองคิดอย่างรวดเร็ว แม้ชาวบ้านในทุ่งนาหลายคนจะทักทาย เขาก็ไม่ได้สังเกตหรือสนใจตอบกลับแต่อย่างใด
“ตาเฒ่า ท่านเป็นอะไรไป เดินดูทางด้วยสิ” เห็นผู้เฒ่าอวิ
