๋นเดินอย่างกับคนไร้วิญญาณ ชายชราวัยไล่เลี่ยกันวางจอบในมือลงร้องตะโกนบอกเขา ทางเดินในชนบทเต็มไปด้วยหลุมบ่อ หากเดินไม่ระวังสะดุดล้มขึ้นมาจะทำอย่างไร?
เอ้า… เขากำลังคิดกังวลอยู่ไม่ทันไร จู่ๆ ผู้เฒ่าอวิ๋นก็สะดุดล้มลงไปในหลุมที่อยู่ข้างทาง ขาแพลงจนทั้งร่างล้มลงไปกองกับพื้น
“โอ๊ย!” ผู้เฒ่าอวิ๋นร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ม้วนขากางเกงขึ้นดู ก็เห็นข้อเท้าบวมเป่งขึ้นมาทันที
“เจ้าโก่วจื่อ ยืนเซ่ออยู่ทำไม รีบไปตามคนที่บ้านลุงโส่วจงมาเร็วเข้า!”
ที่บ้านตระกูลอวิ๋นหลังเก่าไม่มีชายหนุ่มเหลืออยู่แล้ว เจ้าสี่ก็ถูกจับติดคุกไปแล้ว ส่วนสะใภ้สี่ก็หนีไปอีก เหลือเพียงลูกชายที่ไปสอบเป็นบัณฑิตถงเซิ่งแต่ยังไม่กลับมา
ตอนนี้ผู้เฒ่าอวิ๋นล้มไปทั้งอย่างนี้ จึงทำได้เพียงไปตามลูกชายที่แยกบ้านออกไปแล้วให้มาช่วยเหลือ
ชายชราที่พูดก่อนหน้านี้รีบสั่งให้หนุ่มน้อยที่อยู่ใกล้ๆ ไปตามคนที่บ้านอวิ๋นโส่วจง ส่วนตัวเขาเองโยนจอบในมือลงแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของผู้เฒ่าอวิ๋น
ชาวบ้านที่ทำงานอยู่ตามท้องไร่ต่างก็วางงานในมือแล้ววิ่งมามุงดู ผู้เฒ่าอวิ๋นนั่งร้องครวญครางอยู่บนพื้น ทุกคนต่างก็ปลอบใจ บอกว่าให้คนไปตามลูกชายของเขามาแล้ว
ไม่นานนักอวิ๋นโส่วจงก็วิ่งหน้าตั้งมาถึง ส่วนฟางซื่อที่จูงมืออวิ๋นเจียวเดินตามหลังมาไ
