งนี้ออกมา
พวกเขาไม่ต้องการขาย ฉู่อี้ก็จะไม่ฝืนใจ เครื่องประทินผิวสูตรต่างๆ ที่มอบให้คราวก่อนก็เพียงพอแล้วสำหรับคนผู้นั้นในเมืองหลวง
เมื่อคิดเช่นนั้นเขาก็นึกถึงเด็กสาวอวิ๋นเจียวขึ้นมา รอยยิ้มแสนหวานและแววตาเจ้าเล่ห์ของนางปรากฏขึ้นในมโนสำนึก ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเขา
ส่วนทางด้านบ้านตระกูลอวิ๋นเก่า หลังจากที่อวิ๋นโส่วจู่ถูกจับตัวไปบรรยากาศในบ้านก็เงียบสงบไปหลายวัน ผู้เฒ่าอวิ๋นไม่กล้าออกจากบ้านเพราะอับอายชาวบ้านที่คอยนินทา เจ้าสี่ถูกจับไปแล้ว เจ้าใหญ่ เจ้ารองและเจ้าสามก็แยกบ้านออกไป ตอนนี้ในบ้านไม่มีแม้แต่แรงงานผู้ชายสักคน งานในไร่นาก็ไม่มีใครทำ
“เป็นเพราะเจ้ารองตัวแสบนั่น หากไม่ใช่เพราะเขา เจ้าสี่คงไม่ถูกจับไปหรอก หากพวกเขาไม่แอบสลับของกัน เจ้าสี่จะถูกจับได้อย่างไร?”
“เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งกลับถูกพวกมันตามใจจนเสียคน เรื่องนี้โยนความผิดให้เด็กอวิ๋นเจียวนั่นก็จบเรื่องไม่ใช่หรือ? ตอนนี้เจ้าสี่ถูกจับไปแล้ว สะใภ้สี่ก็หนีไปแล้ว บ้านหลังนี้ก็เหลือแค่ยายแก่คนนี้ที่ต้องทำงานหนักจนหลังแอ่น!” เถาซื่อบ่นด้วยความไม่พอใจ พลางยกกะละมังน้ำร้อนเข้าไปซักผ้าในห้องโถง
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินก็รู้สึกหงุดหงิดใจจึงตบโต๊ะพลางตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “ก็เป็นเพราะลูกชายที่
