พี่หญิงสาม พวกเรามารวมตัวเปิดร้านหม้อไฟกันดีไหมเจ้าคะ?”
เด็กๆ ได้ยินดังนั้นดวงตาทุกคนพลันเป็นประกาย แต่พอคิดว่าตนเองไม่มีเงินทุนก็พลันรู้สึกท้อแท้ “เจียวเอ๋อร์ พวกเราไม่มีเงินทุน… การเปิดร้านต้องใช้เงินไม่น้อยเลยนะ!”
อวิ๋นเจียวเอ่ย “พวกเราไม่ต้องเปิดร้าน เริ่มจากการตั้งร้านริมถนนก่อนก็ได้เจ้าค่ะ”
ตั้งร้านริมถนนได้! เช่นนั้นแล้วก็ไม่ต้องใช้เงินทุนมาก พวกเด็กๆ ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง
ฉี่เสียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เจียวเอ๋อร์ว่าอย่างไร พวกเราก็ทำอย่างนั้น พวกเราฟังเจ้า!”
อวิ๋นเจียวกล่าว “ง่ายมาก ข้าออกสูตรน้ำปรุงรส ส่วนพวกท่านออกแรงไปตั้งร้านขาย ส่วนรถวัวก็ขอยืมท่านพ่อข้ามาใช้ก่อนได้ พวกเราเองก็เอาเปรียบผู้ใหญ่ไม่ได้ ค่าเช่ารถวัววันละยี่สิบอีแปะ”
“ส่วนผัก ไส้เป็ด เลือดเป็ดพวกนี้พวกเราไปรับซื้อจากคนขายเนื้อในหมู่บ้านและในตำบลก็ได้ สิ่งเหล่านี้ราคาไม่แพง ไม่น่าจะเกินสองอีแปะ ส่วนผักสดก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ขายผักที่ปลูกในไร่ของพวกเราก่อน”
“แล้วพวกเราก็กำหนดราคา ผักอย่างเดียวชามละห้าอีแปะ ส่วนชามที่มีเลือดเป็ดและไส้เป็ดด้วยขายชามละสิบห้าอีแปะ ดีไหมเจ้าคะ? เนื่องจากเป็นร้านริมถนน จึงไม่สามารถนั่งล้อมวงกินเหมือนกับพวกเราได้ แค่ขายเป็นชามเด
