รัวอวิ๋นโส่วจง!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมรับ อวิ๋นโส่วจู่ก็ยิ่งร้อนใจ จึงกัดเข้าไปที่มือของผู้ดูแลจางอย่างแรง ผู้ดูแลจางร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เขาฉวยโอกาสตะโกนว่า “ท่านนั่นแหละ ท่านเป็นคนบอกให้ข้าซ่อนมัน! ตราประทับก็เป็นของที่ท่านให้ข้า ท่านยังสัญญาว่าหลังจากเรื่องสำเร็จจะให้เงินข้าหนึ่งร้อยตำลึง!”
“จริงสิ วันนั้นท่านแสร้งทำเป็นเข้ามาเก็บสมุนไพรในหมู่บ้านเพื่อมาหาข้า!”
ทันทีที่อวิ๋นโส่วจู่ตะโกนจบ ก็มีชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “ใช่ๆ ไม่กี่วันก่อน ตอนที่ข้ากำลังทำงานอยู่ที่ไร่ก็เห็นเขามาเก็บสมุนไพรที่หมู่บ้านพวกเรา!”
“ข้าก็เห็น!”
“ข้ายังเอาดอกสายน้ำผึ้ง [1] ที่ตากแห้งแล้วที่บ้านให้เขาดู แต่เขากลับบอกว่าไม่รับซื้อดอกสายน้ำผึ้ง”
“เขาไม่รับซื้อผักกาดน้ำเล็ก [2] ที่บ้านข้าด้วย!”
“ที่แท้ก็ไม่ได้มาเก็บสมุนไพร แต่มาเพื่อทำเรื่องเลวทราม!”
“เหลวไหล พวกเขาพูดจาเหลวไหล ข้ามาเก็บสมุนไพรจริงๆ ร้านยาจี้เหรินถังของพวกเราเปิดร้านขายยาและโรงหมอ ต้องการสมุนไพรเป็นธรรมดาอยู่แล้ว!”
ได้ยินดังนั้นผู้ดูแลจางก็หยุดร้องโอดโอย เขาเอามือกุมแผลที่ถูกอวิ๋นโส่วจู่กัดจนเลือดไหลพลางแก้ตัวอย่างร้อนรน “เขานั่นแหละ เขาเป็นคนที่แอบขโมยของไป ตอนนี้ยังมาใส่ร้ายป้ายสีข้าอีก!”
“พอได้แล้ว!” เจ้าหน้าที่ทางการต
