วาดด้วยใบหน้าบึ้งตึง “จะมีความผิดหรือไม่ ต้องรอใต้เท้าสอบสวนแล้วค่อยตัดสิน!”
ร้านยาจี้เหรินถังเป็นของอนุภรรยาของใต้เท้า ก็เท่ากับเป็นของใต้เท้า เขาจะปล่อยให้ชาวบ้านพวกนี้ปรักปรำว่าผู้ดูแลของร้านยาจี้เหรินถังมีความผิดได้อย่างไร!
กล่าวจบก็สั่งให้เจ้าหน้าที่ทางการนำตัวอวิ๋นโส่วจู่ขึ้นรถขนนักโทษ อวิ๋นโส่วจู่ตกใจจนฉี่ราดกางเกง กลิ่นฉุนของปัสสาวะพลันฟุ้งกระจายไปทั่ว คุกงั้นหรือ เขาไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้วจริงๆ ทว่าครั้งนี้ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนขัดขืนอย่างไรก็ไร้ผล
“ท่านพ่อ… ช่วยข้าด้วย! อวิ๋นโส่วจงใส่ร้ายข้า ข้าฝังของไว้ในคอกวัวบ้านพวกเขาแท้ๆ เหตุใดถึงขุดเจอของเล่นนั่นได้! ของของอวิ๋นเจียว… ท่านแม่ ลูกชายของท่านถูกยัยเด็กอวิ๋นเจียวนั่นใส่ร้าย! ต้องเป็นยัยเด็กนั่นที่แอบสับเปลี่ยนของแน่ๆ!”
“ถุ้ย! ใส่ร้ายพี่ชายตัวเองไม่สำเร็จ พอเรื่องแดงขึ้นมาก็ยังกล้าพูดว่าพี่ชายเป็นคนใส่ร้ายอีก! หน้าไม่อายจริงๆ!”
“ตีไอ้คนหน้าด้านนี่ให้มันตายๆ ไปซะ!”
“ตีเลย ตีมันให้ตาย!”
“ใจมันดำยิ่งกว่าถ่านเสียอีก!”
“ครอบครัวอวิ๋นโส่วจงนี่โชคร้ายแปดชาติ ถึงได้มาเจอกับคนใจดำอำมหิตเช่นนี้!”
คำพูดของอวิ๋นโส่วจู่สร้างความโกรธแค้นให้กับทุกคน พวกเขาจึงพากันหยิบซากวัชพืชที่ถูกถอนกำจัดจากในท้องนาที่หล่นทิ้งตามข้างทางมาปาใส่อวิ๋น
