โส่วจู่
ชาวบ้านปาเศษหญ้า จนบางส่วนกระเด็นไปโดนพวกเจ้าหน้าที่ทางการและผู้ดูแลจาง แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะชาวบ้านมีจำนวนมาก ส่วนพวกเขามีจำนวนน้อย อีกทั้งยังไม่รู้ว่าใครปา พวกเขาจึงได้แต่เร่งฝีเท้า รีบพาตัวอวิ๋นโส่วจู่ขึ้นรถคุมตัวนักโทษแล้วออกจากหมู่บ้านไปอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นโส่วจู่ถูกจับตัวไปแล้ว บ้านตระกูลอวิ๋นเก่าพลันเงียบสงัดลง ผู้เฒ่าอวิ๋นยืนนิ่งอยู่กลางลานบ้าน ส่วนหลิ่วซื่อก็ยังคงตกตะลึงอยู่ อวิ๋นหลานเอ๋อร์ที่วิ่งตามมาดู รีบวิ่งแจ้นไปที่บ้านของอาจารย์ตั่งเพื่อรายงานข่าวให้อวิ๋นเจียวและคนอื่นๆ ทราบ
ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลสบตากัน ต่างก็ส่ายหน้าถอนหายใจ นิสัยใจคอของอวิ๋นโส่วจู่เป็นเช่นนี้ ก็เพราะเถาซื่อตามใจนั่นแหละ แถมยังมีผู้เฒ่าอวิ๋นคอยให้ท้ายอีก
หัวหน้าตระกูลอวิ๋นถอนหายใจพลางตบไหล่ผู้เฒ่าอวิ๋นเบาๆ “เจ้าสาม… เจ้าคิดเสียว่าไม่เคยมีลูกชายคนนี้มาก่อนเถิด” กล่าวจบก็เห็นผู้เฒ่าอวิ๋นเบิกตากว้าง ก่อนจะล้มลงไป
หัวหน้าตระกูลอวิ๋นรีบเข้าไปพยุงเขา “เจ้าสาม เจ้าสาม เจ้าเป็นอะไรไป?”
ผู้ใหญ่บ้านที่ร้อนใจ จึงตะโกนใส่หลิ่วซื่อที่ยืนนิ่งอยู่ “ยืนเซ่ออยู่ทำไมอีก ยังไม่รีบไปตามหมอมาอีก?”
ไหนเลยจะรู้ว่าอยู่ๆ หลิ่วซื่อจะร้องไห้โฮออกมา “ฮือๆ… ท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงโดนพี่รองทำร้าย
