วเหตุใดกล่องถึงยังคงเป็นกล่องใบเดิม?”
“เรื่องนี้ข้าสามารถไปตามช่างแกะสลักตราประทับมายืนยันได้ กล่องใบนี้ข้าเป็นคนเลือกเอง! กล่องดีๆ เช่นนี้ พวกเจ้าที่เป็นเพียงเจ้าของที่ดินจะมีได้อย่างไร? ต่อให้มี จะให้เด็กเอาไปเล่นได้อย่างไร?”
อวิ๋นเจียวโผล่หน้าออกมาจากหลังอวิ๋นหลานเอ๋อร์ แล้วเอ่ยว่า “ไม่ใช่ กล่องใบนี้เป็นของข้า ทางร้านฝูหรงเซวียนมอบให้ข้า”
เมื่อพูดถึงร้านฝูหรงเซวียน ชาวบ้านก็เชื่อทันที เพราะบ้านตระกูลอวิ๋นโส่วจงทำการค้าขายกับร้านฝูหรงเซวียน
หัวใจของหัวหน้าเจ้าหน้าที่กระตุกวูบ เบื้องหลังร้านฝูหรงเซวียนเป็นผู้ที่มีอำนาจมาก ต่อให้นายอำเภอของพวกเขาได้พบเจอหลงจู๊ของร้านฝูหรงเซวียน ก็ยังต้องสุภาพอ่อนน้อม อะไรกัน ครอบครัวนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านฝูหรงเซวียนงั้นหรือ?
เขาครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้ เจ้าของที่ดินในชนบทอย่างพวกเขา อย่างมากก็แค่ซื้อของที่ร้านฝูหรงเซวียน อาจจะเป็นเพราะซื้อเยอะ ทางร้านเลยแถมของเล็กๆ น้อยๆ ให้เด็กผู้หญิงเอาไปเล่นก็อาจจะเป็นไปได้
แต่หากบอกว่าครอบครัวนี้มีความเกี่ยวข้องกับร้านฝูหรงเซวียน เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด เมื่อคิดได้เช่นนั้น หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทางการก็สบายใจ
ด้านผู้ดูแลจางได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ “ถุ้ย ร้านฝูหรงเซวียนมอบใ
