ดได้!”
หัวหน้าเจ้าหน้าที่มีสีหน้าเคร่งขรึม เขาพยายามระงับโทสะ ก่อนจะเอ่ยว่า “พวกเรากลับกัน!”
อวิ๋นโส่วจงร้องห้าม “ช้าก่อน ข้าจำได้ว่าท่านหัวหน้าเคยพูดต่อหน้าชาวบ้านว่า หากหาของไม่เจอ จะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับพวกเรา ข้าวของในบ้านของพวกข้าถูกพวกท่านทำพังเสียหายหมดแล้ว!”
สิ้นคำพูดของอวิ๋นโส่วจง ครอบครัวของอวิ๋นโส่วกวง อวิ๋นโส่วเย่ากับภรรยา และคนงานทั้งห้าคนก็มายืนขวางหัวหน้าเจ้าหน้าที่อยู่ด้านหน้า ชาวบ้านก็ไม่ยอมแยกย้ายกันไป ต่างก็ล้อมพวกเขาเอาไว้
“ถูกต้อง พวกเราได้ยินที่ท่านเจ้าหน้าที่พูด!”
“ใช่ๆ เหลือแค่รื้อถอนบ้านเท่านั้น ดูสิ แม้แต่ชามก็ยังถูกทุบจนแตก!”
“จะหากล่องก็หากล่องไปสิ ทุบชามทำไมเล่า หรือว่ากล่องใบใหญ่ขนาดนั้นจะซ่อนอยู่ในชามได้!”
ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ เหล่าเจ้าหน้าที่ประเดี๋ยวหน้าดำหน้าแดง เมื่อถูกชาวบ้านรุมประณาม ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่ที่มักจะวางอำนาจเหนือผู้อื่น แต่เมื่อถูกชาวบ้านรุมประณามเช่นนี้ ต่อให้เป็นนายอำเภอก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ เจ้าคงไม่มีทางจับกุมชาวบ้านทั้งหมู่บ้านไปได้หรอก ใครจะกล้าทำเช่นนั้นกันล่ะ?
ผู้ดูแลจางร้อนใจ เขาตะโกนเสียงดังว่า “นี่มันเป็นกล่องที่ข้าใช้เก็บตราประทับชัดๆ แต่ของข้างในกลับเปลี่ยนไป ถ้าไม่ใช่ยัยเด็กนี่เอาของไปเปลี่ยน แล้
