ปดูกันเถอะ”
“ใช่ๆ ไปดูกัน!”
ทันใดนั้นทุกคนก็วางงานในมือลง รีบตามเจ้าหน้าที่ไปอยู่ไกลๆ ชาวบ้านที่ทำงานอยู่ตามท้องไร่ก็วางเครื่องมือทำกินลง แล้วรีบตามไปเช่นกัน
เจ้าหน้าที่กลุ่มนี้ตรงดิ่งไปที่บ้านอวิ๋นโส่วจงอย่างที่หลิ่วซื่อพูดเอาไว้จริงๆ แถมยังนำกรงขังนักโทษมาด้วย
เนื่องจากบ้านของอวิ๋นโส่วจงอยู่ริมถนนใหญ่ ดังนั้นจึงเห็นขบวนเจ้าหน้าที่มากมายตั้งแต่ไกล อาจารย์ตั่งกับอวิ๋นฉี่ซานก็เห็นเช่นกัน ทั้งสองคนละมือจากสิ่งที่ทำแล้วรีบกลับบ้านทันที ท่าทางของเจ้าหน้าที่พวกนั้นดูน่ากลัวมาก
จางหลิงที่ได้รับข่าวอยู่ที่หมู่บ้านหยางหลิ่ว ไม่กล้าปิดบังจึงรีบรายงานให้ฉู่อี้ทราบ ฉู่อี้จึงให้เขานำคนไปที่บ้านตระกูลอวิ๋นทันที ประเมินสถานการณ์ หากจำเป็นก็สามารถอ้างชื่อเขาได้
จางหลิงรับคำสั่ง ไม่กล้ารีรอแม้แต่น้อย นำคนมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านไหวซู่ทันที
ส่วนตอนนี้กลุ่มเจ้าหน้าที่ทางการก็บุกเข้าไปในบ้านอวิ๋นโส่วจงแล้ว พวกเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ค้นหาข้าวของทุกซอกทุกมุมของบ้าน
เสี่ยวไป๋ที่อวิ๋นโส่วจงจงใจล่ามเอาไว้ ขนรอบคอตั้งชันราวกับเข็มเหล็ก ส่งเสียงขู่ต่ำในลำคอ พยายามจะพุ่งเข้าใส่เจ้าหน้าที่ทางการ
“พวกเจ้าทำอะไร บ้านข้าเป็นชาวบ้านสุจริต!”
อวิ๋นเจียวเห็นคนรู้จักในกลุ่มเจ้าหน้าที่ทางการ ก็คือผู้ดูแลจางจากร้านยาจี้เหรินถัง
