กที่ใหญ่ขึ้นจากการตั้งครรภ์ของอูอี๋เหนียง บีบเคล้นจนนางหลุดเสียงครางออกมาสองครั้ง เตียวซวี่อันก็ยิ่งรู้สึกพอใจมากขึ้น
“ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องแค่นี้เอง ง่ายมาก เดี๋ยวข้าจะสั่งให้หัวหน้าอวี๋ไปหาพี่ชายเจ้าที่ตำบลไป๋อวิ๋น บอกให้เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หัวหน้าอวี๋ฟังอย่างละเอียด จากนั้นก็ให้ค้นหาอย่างละเอียด หากไม่ได้ทำหายในที่ลึกลับอะไร ก็ต้องหาตราประทับเจอแน่ๆ”
“ต่อให้หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร แค่ตราประทับอันเดียว เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ทำหายก็ทำหายไปเถอะ ข้าจะถูกถอดถอนจากตำแหน่งเพียงเพราะทำตราประทับหายงั้นหรือ? มาเถิด ให้ข้าดูดนมให้เจ้าบ้าง ลูกไม่ได้กินนมเจ้า เดี๋ยวจะคัดจนเจ็บ…”
อูอี๋เหนียงพยายามหลบเลี่ยงเตียวซวี่อัน แต่การหลบเลี่ยงของนางกลับเหมือนยิ่งเติมเชื้อไฟ
“ฮือ… ใต้เท้า พี่ชายบอกว่าเขามีเบาะแสแล้วเจ้าค่ะ ตราประทับนั้นหายไปในวันที่ท่านโหวถูกลอบสังหาร ตอนนั้นเขาเพิ่งนำตราประทับกลับไปที่ร้าน แต่ใครจะรู้ว่าจู่ๆ จะมีคนสองคนบุกเข้ามาในร้าน หลังจากที่คนทั้งสองคนนั้นจากไป ตราประทับของใต้เท้าก็หายไป… ฮือ…”
ที่เรือนหลังของศาลาว่าการมีศาลเจ้าเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง เก๋อซื่อ ฮูหยินเอกของเตียวซวี่อันไม่สนใจเรื่องในบ้าน ทั้งวันเอาแต่กินเจ นั่งส
