ว ที่ดินที่เขาให้บ้านพี่ใหญ่เช่านั้นอยู่ติดกับเนินเขา มีทุ่งหญ้าเขียวขจี ไม่รบกวนเวลาทำงานในไร่นาของอวิ๋นฉี่เสียง
ที่สำคัญที่สุดคือ ในใจของอวิ๋นโส่วจง เงินของบ้านพวกเขาส่วนใหญ่ล้วนเป็นเงินที่อวิ๋นเจียวหามาได้ เขาจะนำเงินของบุตรสาวมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้ อนาคตเมื่อบุตรสาวออกเรือนไป ทรัพย์สินทั้งหมดในบ้านจะต้องเก็บไว้เป็นสินสอดทองหมั้นให้กับนาง
งานนี้ไม่รบกวนเวลาทำงาน แล้วยังได้เงินเพิ่มอีกต่างหาก ฉี่เสียงดีใจจนเนื้อเต้น รีบหันไปบอกจ้าวซื่อ “ท่านแม่ รอข้าได้เงินแล้วจะซื้อดอกไม้สวยๆ มาให้ท่าน ซื้อเนื้ออร่อยๆ มาให้ท่านกิน!”
จ้าวซื่อยิ้มอย่างเขินอาย “ท่านแม่แก่แล้ว ประดับดอกไม้ไปก็เท่านั้น เงินที่อาสองของเจ้าให้น่ะ เจ้าเก็บไว้เองเถิด ต่อไปแต่งงานแล้วก็เอาไปให้ภรรยาของเจ้าดูแล!”
อวิ๋นฉี่เสียงพูดว่า “เช่นนั้นข้ายกเงินให้ท่านแม่เก็บไว้ก่อน ตอนนี้ข้ายังไม่ได้แต่งงานนี่ขอรับ!” คำพูดของอวิ๋นฉี่เสียงทำให้ทุกคนพากันหัวเราะออกมา หลังจากหยอกล้อกันสักพัก ทุกคนก็ขอตัวกลับบ้าน
พอชีวิตมีความหวัง พวกเขาก็กระตือรือร้นอยากจะตั้งใจทำงานให้ดี จึงไม่ได้อยู่พูดคุยนานนัก ต่างก็แยกย้ายกลับบ้านไปพักผ่อน เพื่อจะได้ตื่นเช้าไปทำงานให้อวิ๋นโส่วจงในวันรุ่งขึ้น
วันต่อมา พอฟ้าสางอวิ๋นโส่วเย
