นเถิด วันตรุษจีนค่อยเลือกบางอย่างไว้มอบให้คนอื่น ส่วนของที่เจียวเอ๋อร์กับคนในบ้านจะใช้ พวกเราก็ซื้อเอาเอง”
ฟางซื่อครุ่นคิด แล้วรู้สึกว่าที่อวิ๋นฉี่เยว่พูดมาก็ถูก จึงเอ่ยว่า “ก็ได้ ทำตามที่เจ้าพูดก็แล้วกัน อากุ้ย ยกของพวกนี้ไปเก็บไว้ที่ห้องของพวกข้า”
อวิ๋นฉี่เยว่นำพู่กัน หมึก และกระดาษเข้าไปในห้อง เขาเองก็ไม่ได้คิดจะใช้ รอให้เขาสอบเป็นบัณฑิตแล้วค่อยนำของพวกนี้ไปมอบให้ผู้อื่น มอบให้อาจารย์ฉีก็เหมาะสมดี
หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ทุกคนก็อาบน้ำเข้านอน ส่วนทางด้านบ้านตระกูลอวิ๋นกลับวุ่นวายจนแทบพลิกแผ่นฟ้า
อวิ๋นโส่วจู่กับหลิ่วซื่อไม่มีเงินติดตัวแม้แต่อีแปะเดียว ไม่มีเงินขึ้นเกวียนวัวหรือรถม้า ต้องเดินกลับบ้านตระกูลอวิ๋นจากในอำเภอ ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวเท้าเข้าบ้าน ภาพที่น่าอนาถของพวกเขาก็ทำให้อวิ๋นฉี่รุ่ยตกใจจนต้องวิ่งไปหลบหลังอวิ๋นเหมยเอ๋อร์
เมื่อเห็นมารดาของตน อวิ๋นโส่วจู่ก็รีบร้องไห้คร่ำครวญ “ท่านแม่ ลูกชายของท่านเกือบจะถูกเจ้ารองกับครอบครัวฆ่าตายแล้ว!”
“ท่านแม่ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้า อวิ๋นเจียวยัยเด็กคนนั้นใจร้ายนัก ไม่รู้ว่าแอบโรยอะไรใส่ตัวข้ากับภรรยา คันจนแทบจะตายอยู่แล้ว ท่านแม่ดูสิ ตุ่มพองพวกนี้ นางเป็นคนทำทั้งนั้น!”
“แล้วก็เจ้ารอง เขาก็ใจดำเกินไปแล้ว มีรถม้า
