แท้ๆ กลับไม่ยอมให้ข้าขึ้น เตะข้าจนกระเด็นออกมาไกล ท่านแม่ ท่านไม่รู้หรอก คุกในศาลาว่าการนั่นไม่ใช่ที่สำหรับคนอยู่!”
เพราะถูกบังคับให้แยกบ้าน ในใจของเถาซื่อจึงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ยังไม่ได้ระบายออก ตั้งใจจะสั่งสอนอวิ๋นโส่วจู่สักหน่อย แต่พอเห็นสภาพน่าอนาถของเขา เถาซื่อก็ใจอ่อนยวบ
นางด่าว่า “เจ้ารองมันลูกอกตัญญูน่าตายนัก สักวันหนึ่งมันต้องไม่ตายดี! ทั้งครอบครัวต้องพบจุดจบไม่สวย!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นที่นั่งเงียบอยู่นาน พลันตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโกรธ “พอได้แล้ว! หยุดโวยวายเสียบ้าง บ้านที่สงบสุขดีๆ แต่ละวันถูกเจ้าทรมานจนทำให้แตกแยกหมดแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถาซื่อก็โกรธขึ้นมาทันที “ตาแก่ไม่ตาย นี่เจ้าพูดอันใด? เป็นความผิดของข้าหรือไง? เป็นเพราะเจ้ารองมันยุแยงให้เป็นแบบนี้ต่างหาก!”
“ใช่แล้ว ท่านพ่อ เจ้ารองมันไม่ใช่คนดี!” อวิ๋นโส่วจู่รีบพูดสนับสนุน
ผู้เฒ่าอวิ๋นถลึงตามองเขาอย่างเย็นชา “มันไม่ใช่คนดี แล้วเจ้าเป็นคนดีหรือไง? ที่เจ้าเป็นเช่นนี้ก็เพราะเจ้าหาเรื่องเองแท้ๆ! ใครใช้ให้เจ้าไปฟ้องว่าเจ้ารองเป็นทาสที่หลบหนีมาเล่า? เจ้าทำเช่นนี้ช่างทำให้คนผิดหวังนัก! จะอย่างไรก็ตาม เจ้ารองก็เป็นลูกชายของข้า เป็นพี่ชายของเจ้า!”
“พี่ชายบ้าบออะไร!” เถาซื่อถลึงตาใส่แล้วด่าว่า “หากม
