นนี้ ท่าทางของเถาซื่อทำให้ชาวบ้านที่มามุงดูต่างหัวเราะเยาะ
หลังจากหัวเราะเยาะจนพอใจแล้ว ชาวบ้านก็ทยอยกันแยกย้ายกลับบ้าน พวกเขาไปเขียนสัญญาแยกบ้านกันแล้ว เรื่องราววุ่นวายก็ถือว่าจบลงเสียที
ส่วนเถาซื่อยังคงไม่ยอมแพ้ ตะโกนใส่เข้าไปในบ้านเสียงดัง “ตาแก่ สั่งให้พวกมันจ่ายเงินค่าเลี้ยงดูประจำปีมาเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นก็ไม่ต้องเอาที่ดินไป!”
“และไม่ให้บ้านพวกเขาอยู่ด้วย!” อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ที่อัดอั้นมาทั้งคืนรีบเสริมขึ้นมา ทว่าทั้งสองคนต่างก็กลัวเสี่ยวไป๋ หลังจากตะโกนเสร็จก็รีบถอยหลัง ไม่กล้าเข้าใกล้
ในห้องโถง อวิ๋นฉี่เยว่เขียนสัญญาแยกบ้านสี่ฉบับเสร็จเรียบร้อยแล้วโดยมีเงื่อนไขตามที่ผู้เฒ่าอวิ๋นต้องการ หลังจากให้ผู้ใหญ่บ้านอ่านและเป็นพยานแล้ว ทั้งสองฝ่ายก็ลงนามประทับตรา และประทับลายนิ้วมือ ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลก็ลงนามประทับลายนิ้วมือในช่องพยาน
เช่นนี้ก็ถือว่าบ้านใหญ่กับบ้านสามได้แยกตัวออกจากบ้านตระกูลอวิ๋นอย่างเป็นทางการแล้ว
ทุกคนได้ยินคำพูดของเถาซื่อที่ตะโกนอยู่ข้างนอก หัวหน้าตระกูลจึงหันไปพูดกับผู้เฒ่าอวิ๋นว่า “ภรรยาของเจ้านี่ก็จะทำเกินไปแล้วนะ เจ้าใหญ่กับเจ้าสามเพิ่งแยกบ้านออกมา จะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย?”
“หากจะเก็บเงินค่าเลี้ยงดูก็รอปลายปีก่อนค่อยว่ากันเถอะ เรียกเก็บต
