เขาเข้ามาในบ้านตระกูลอวิ๋นด้วย
เด็กหนุ่มผู้นั้นอายุราวๆ สิบสี่สิบห้าปี หน้าตาน่ารักเรียบร้อย เมื่อเห็นเด็กผู้หญิงน่ารักน่าเอ็นดูราวกับก้อนแป้งกำลังมองเขา เขาก็รีบก้มหน้าอย่างประหม่า อวิ๋นเจียวหัวเราะเบาๆ เด็กคนนี้ขี้อายจริงๆ
เห็นว่าเขาสะพายธนูไว้บนหลัง และเหน็บกริชไว้ที่เอว ดูแล้วน่าจะเป็นนายพราน แต่ใบหน้าของเขากลับดูอ่อนโยนและขี้อาย ช่างไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของเขาเลย
“นี่คือสุ่ยหยาจื่อ [1] ลูกชายของนายพรานถัง จากหมู่บ้านข้างๆ พวกเราบังเอิญเจอกันบนเขา ตอนที่ล่าเจ้าตัวใหญ่นี่ สุ่ยหยาจื่อช่วยข้าไว้มาก”
ตอนที่อวิ๋นเจียวและคนอื่นๆ เดินออกมา ฟ้ามืดสนิทจนไม่ทันได้สังเกตอะไรมากนัก พอชุนเหมยถือโคมไฟออกมา ทุกคนก็มองตามทิศทางที่อวิ๋นโส่วจงชี้ไป ก็เห็นว่าเป็นหมูป่าตัวหนึ่ง!
อวิ๋นฉี่ซานร้องเสียงหลง “ท่านพ่อ หมูป่าตัวนี้น่าจะหนักสามร้อยกว่าจินเลยกระมัง?”
อวิ๋นเจียววิ่งไปหาอวิ๋นโส่วจง ให้ชุนเหมยถือโคมไฟเข้ามาใกล้ๆ นางมองอวิ๋นโส่วจงอย่างถี่ถ้วนภายใต้แสงไฟ “ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าเจ้าคะ?”
พอนึกถึงสารคดีสัตว์โลกที่เคยดูในชาติที่แล้ว อวิ๋นเจียวก็รู้สึกหวาดกลัว หมูป่า โดยเฉพาะหมูป่าตัวใหญ่ที่โตเต็มวัยแบบนี้ มีพลังโจมตีที่น่ากลัวมาก
โดยทั่วไปแล้ว หมูป่าหากน
