พวกเขาหนีไปล่ะ?” อวิ๋นโส่วจู่กระโดดโหยงๆ
เจ้าหน้าที่ทั้งสองขมวดคิ้ว ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเหตุผล แต่ทะเบียนบ้านของครอบครัวพวกเขานั้นถูกต้องจริงๆ ถ้าเช่นนั้น…
“เจ้าสี่ พวกเจ้าสองคนหยุดได้แล้ว โส่วจงเป็นพี่รองของพวกเจ้า น้องชายที่ไหนอยากให้พี่ชายตัวเองต้องเดือดร้อนกัน?”
ทันใดนั้น ผู้คนก็หลีกทางให้จางต้าไห่ ผู้ใหญ่บ้านรีบเดินเข้ามา และคำนับเจ้าหน้าที่ทั้งสองคน
ผู้ใหญ่บ้านคอยช่วยเหลือดูแลหมู่บ้าน จึงต้องไปติดต่อราชการที่ศาลาว่าการอำเภอบ่อยๆ และเคยพบกับพวกเจ้าหน้าที่ทั้งสองมาก่อน ดังนั้นพวกเขาทั้งสองคนจึงรู้จักจางต้าไห่
เช้าวันนี้เขาออกไปทำธุระ พอกลับมาถึงหมู่บ้านก็ได้ยินข่าวลือว่ามีคนแจ้งความว่าอวิ๋นโส่วจงและครอบครัวเป็นทาสหลบหนี เขาจึงรีบรุดมาที่นี่ทันที
“สะใภ้โส่วจง ลำบากพวกเจ้าแล้ว” คำพูดของผู้ใหญ่บ้านเป็นการยืนยันว่า อวิ๋นโส่วจงและครอบครัวไม่ใช่ทาสหลบหนี
จะต้องรู้ว่าแจ้งย้ายทะเบียนบ้าน ต้องผ่านการตรวจสอบจากผู้ใหญ่บ้านก่อน เพราะจริงๆ แล้วคนที่ช่วยเหลืองานของศาลาว่าการอำเภอในการบริหารจัดการหมู่บ้านก็คือผู้ใหญ่บ้าน
จากนั้นจางต้าไห่ก็หันไปพูดกับเจ้าหน้าที่ทั้งสองคน “ทะเบียนบ้านของพวกเขา ข้าพาเจ้าบ้านของพวกเขาไปดำเนินการที่ศาลาว่าการอำเภอด้วยตัวเอง”
“ตอนนั้นข้ารู้เรื่องที่อวิ๋นโส่วจงออ
