จู่มองฟางซื่อและคนอื่นๆ ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาส่ายหัวแล้วตะโกนว่า “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ อวิ๋นโส่วจงขายตัวเองเป็นทาสตอนอายุสิบสามปี ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านต่างก็รู้ดี!”
“ใช่ๆ ท่านเจ้าหน้าที่ ทะเบียนบ้านของพวกเขาต้องเป็นของปลอมแน่ๆ พวกท่านโดนพวกเขาหลอกแล้ว!”
เมื่อทั้งสองเห็นว่าเจ้าหน้าที่ทางการไม่เชื่อ อวิ๋นโส่วหลี่จึงรีบหันไปขอความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสตระกูลอวิ๋น “ท่านลุงและท่านอาทั้งหลาย ช่วยเป็นพยานให้ข้าด้วยขอรับ ตอนนั้นอวิ๋นโส่วจงขายตัวเองเป็นทาสตอนอายุสิบสามปี”
“เพื่อให้ท่านพ่อท่านแม่ไม่ต้องขายอวิ๋นฮวาเอ๋อร์เพื่อแลกกับข้าวสาร เรื่องนี้พวกท่านก็รู้กันดีมิใช่หรือขอรับ? ตอนนั้นเขายังถูกขับออกจากตระกูลเพราะเรื่องนี้เลย”
เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนและชาวบ้านต่างก็หันไปมองบรรดาผู้อาวุโส อวิ๋นเจียหรงประสานมือคำนับพวกเจ้าหน้าที่ “ท่านเจ้าหน้าที่ทั้งสอง ตอนนั้นโส่วจงออกจากบ้านไปตอนอายุสิบสามปีจริง ตอนที่เขาจากไปก็ถูกขับออกจากตระกูลจริง”
“แต่เรื่องที่เขาถูกขับออกจากตระกูลนั้น เป็นข้อเสนอของพ่อแม่เขา หาได้เกี่ยวข้องกับการขายตัวเป็นทาส ยิ่งไปกว่านั้นท่านเจ้าหน้าที่ทั้งสองก็ตรวจสอบความถูกต้องของทะเบียนบ้านที่ฟางซื่อนำมาแล้ว พวกเจ้าหยุดพูดจาเหลวไหลกันเสียที!”
“ถ้าหาก
