หลังจากที่อวิ๋นฉี่ซานเรียกอวิ๋นฉี่ชิ่งออกมาแล้ว ฟางซื่อก็หยิบห่อผ้าออกมาจากอก ยื่นให้อวิ๋นฉี่ชิ่ง “วุ่นวายมาทั้งคืน พวกเจ้าคงยังไม่ได้กินอะไร ป้ารองเอาแป้งแผ่นมาหลายชิ้น เจ้าเอาไปแบ่งกับท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าเถิด”
คำพูดของฟางซื่อแฝงไปด้วยความสงสาร อีกอย่างมาที่บ้านเก่าแห่งนี้ก็ไม่สะดวกที่จะนำเนื้อมาด้วย มิเช่นนั้น…
เมื่อเห็นอวิ๋นฉี่ชิ่งยืนนิ่งไม่ยอมรับของ อวิ๋นโส่วจงจึงเอ่ยขึ้น “อาสะใภ้รองของเจ้าให้เจ้า รีบรับไปสิ!”
อวิ๋นฉี่ชิ่งรีบยื่นมือไปรับห่อผ้าจากฟางซื่อ ดวงตาแดงก่ำเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แม้จะเพิ่งพบกับครอบครัวของท่านอารองเพียงไม่กี่ครั้ง แต่เขากลับรู้สึกถึงความรักของครอบครัวที่แท้จริงจากพวกเขา
อวิ๋นฉี่ชิ่งยกมือขึ้นปาดน้ำตา “ขอบคุณอาสะใภ้รองขอรับ”
อวิ๋นโส่วจงตบบ่าเขาเบาๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉี่ชิ่ง พ่อของเจ้าเป็นคนอ่อนแอ ในบรรดาลูกๆ ของบ้านใหญ่เจ้าเป็นพี่ชายคนโต ในยามปกติเจ้าต้องคอยปกป้องดูแลท่านแม่ของเจ้าด้วย!”
แน่นอนว่าอวิ๋นฉี่ชิ่งเข้าใจคำพูดของอวิ๋นโส่วจง ย่าของเขามักจะรังแกแม่ของเขา และยิ่งนานวันก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
“ข้าจะทำตามขอรับ ท่านอารอง!”
“อีกอย่าง หากเกิดเรื่องใดขึ้นที่บ้านเก่า แล้วเจ้าจัดการไม่ได้ ก็ให้ฉี่เสียงรีบมาแจ้งข่าวกับข้า เข้าใจหรือไม่?”
อวิ๋นฉี่ชิ่งพย
