ยวกับพี่ชายทั้งสองคนจะเกลียดเถาซื่อและผู้เฒ่าอวิ๋นมากเพียงใด พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น!
ยิ่งไปกว่านั้น ท่านพ่อท่านแม่ของพวกเขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ เถาซื่อคิดแผนการต่างๆ นานา แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง ทำให้อวิ๋นเจียวรู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง
“เจียวเอ๋อร์ของพวกเรารู้ความแล้ว เป็นเหมือนเสื้อคลุมกันหนาวตัวน้อย [1] ของพ่อกับแม่จริงๆ!” ฟางซื่อเอ่ยชม
บรรยากาศที่อึมครึมตลอดทางได้ถูกลบเลือนหายไปด้วยคำพูดของอวิ๋นเจียว เมื่อกลับถึงบ้าน ล้างหน้าล้างตาเสร็จ ทุกคนก็เข้านอน ทางฝั่งอวิ๋นโส่วจงก็ใช้ชีวิตตามปกติเช่นกัน พอล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เข้านอน ส่วนบรรยากาศที่บ้านสามนั้นกลับดูแปลกไป
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอยากอาบน้ำ!” อวิ๋นโส่วเย่ากับเฉาซื่อมองอวิ๋นหลานเอ๋อร์ด้วยความตกตะลึง แทบไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือคำพูดที่ออกมาจากปากบุตรสาวของตน
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอยากอาบน้ำ! ช่างเถอะ ข้าไปต้มน้ำเองก็ได้” เมื่อเห็นอวิ๋นโส่วเย่าและเฉาซื่อทำหน้าเหลอหลา อวิ๋นหลานเอ๋อร์ก็บ่นพึมพำ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวด้วยตัวเอง
เฉาซื่อรีบถามอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ที่ทำหน้างุนงงไม่ต่างกันว่า “ยัยหนูสามเป็นอะไรไป? ผีเข้างั้นหรือ?” ปกติการให้บุตรสาวอาบน้ำนั้น ยากกว่าให้ทำงานบ้านเสียอีก เหตุใดวันนี้ถึงเปล
