าอวิ๋น
“พอได้แล้ว! หุบปากกันให้หมด!” ผู้เฒ่าอวิ๋นเคาะกล้องยาสูบของตนอย่างแรง ‘ปึก!’ กล้องยาสูบหักเป็นสองท่อน ส่วนที่หักกระเด็นไปโดนหน้าผากของอวิ๋นโส่วจู่พอดี หน้าผากของเขาพลันมีเลือดไหลออกมา
ทันใดนั้นทั้งห้องก็เงียบสงัด เถาซื่อจ้องมองอวิ๋นโส่วจงด้วยสายตาอาฆาต ส่วนหลิ่วซื่อหน้าซีดเผือด ยืนเงียบกริบอยู่ข้างๆ พยายามทำให้ตัวเองดูกลมกลืนไปกับคนอื่น
เดิมทีอวิ๋นโส่วกวงก็เป็นคนพูดไม่เก่ง ส่วนอวิ๋นโส่วเย่าก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไร ญาติผู้หญิงคนอื่นๆ ในบ้านก็ต่างกลัวในอำนาจของเถาซื่อจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง
ผู้เฒ่าอวิ๋นมองอวิ๋นโส่วจง ถอนหายใจแล้วเอ่ยถามว่า “เจ้ารอง เรื่องที่เจ้าสี่พูดเป็นความจริงหรือ?”
อวิ๋นโส่วจงมองเขาด้วยแววตาเย็นชา “ข้าบอกความจริงไปแล้ว หากท่านพ่อไม่เชื่อ ก็สามารถไปสอบถามที่ในอำเภอได้ คนที่เห็นเรื่องนี้มีไม่น้อย! อ้อ หากท่านพ่อไม่อยากไปไกลถึงอำเภอ งั้นจะไปถามผู้ใหญ่บ้านก็ได้ เรื่องราวทั้งหมด ผู้ใหญ่บ้านก็รู้!”
พอได้ยินว่าผู้ใหญ่บ้านก็รู้เรื่องนี้ ผู้เฒ่าอวิ๋นพลันรู้สึกไม่สบายใจ แต่ถึงอย่างนั้นอวิ๋นโส่วจงยังคงพูดเสริมอย่างเย็นชาว่า “ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าเขาจะไปพูดเรื่องนี้กับท่านลุงใหญ่ให้รู้เรื่อง”
“อะไรนะ?” ได้ยินดังนั้นผู้เฒ่าอวิ๋นก็รู้สึกหน้ามืด ร่างกายโงนเงนเหมือนจะท
