ิเช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าข้าจะไปหาหัวหน้าตระกูล เรียกผู้อาวุโสทั้งหลายในตระกูล ไปตัดสินความกันที่โถงบรรพชน!”
วันนี้อวิ๋นโส่วจงไปที่อำเภอกับหัวหน้าตระกูลเพื่อไปทำเรื่องโฉนดที่ดิน ได้ยินว่าพวกเขาซื้อที่ดินผ่านหัวหน้าตระกูลมาทั้งหมดยี่สิบหมู่! พอเถาซื่อรู้เข้าก็อิจฉาตาร้อน อยากจะเอาที่ดินยี่สิบหมู่นั้นมาเป็นของตนเองใจจะขาด บ้านเจ้ารอง ต้องมีเงินอีกแน่!
“แบบนี้นี่เอง หนึ่งร้อยตำลึงเงิน ข้าไม่มีหรอก ต่อให้มีข้าก็จะไม่ให้ท่าน!”
“เฮอะ เป็นพี่น้องกันแท้ๆ ไม่คิดเลยว่าจะใจร้ายเช่นนี้ เห็นคนกำลังจะตายยังไม่ยอมช่วย!” อวิ๋นเหมยเอ๋อร์พูดจาดูถูก
อวิ๋นโส่วจงเอ่ยว่า “คนที่ใจร้ายคือพวกเจ้าต่างหาก คนที่คิดจะทำร้ายคนอื่นก็คือพวกเจ้า!”
กล่าวจบเขาก็มองเถาซื่อด้วยสายตาดูถูก “สมกับเป็นลูกชายที่ท่านสั่งสอนมาดีจริงๆ อวิ๋นโส่วจู่ถูกไล่ตะเพิดออกจากหอวั่นฮวาในอำเภอ ก็เลยไปขู่กรรโชกฉี่เยว่กับน้องๆ ทั้งสองคน ขู่ว่าจะโยนพวกเขาลงน้ำ เรียกร้องจะเอาเงินหนึ่งร้อยตำลึง!”
อวิ๋นโส่วจงพูดจบ เถาซื่อยังไม่ทันได้ตอบโต้ หลิ่วซื่อภรรยาของอวิ๋นโส่วจู่ก็โวยวายขึ้นมา “อะไรนะ? อวิ๋นโส่วจู่ ไอ้สารเลวนั่นไปเที่ยวหอนางโลมหรือ? มิน่าล่ะหลายวันมานี้ถึงไม่กลับบ้าน ที่แท้ก็มีเงินติดตัวเลยทิ้งลูกทิ้งเมียไปสำราญบานเบิก! ข้าจะ
