ไปฆ่ามัน!” กล่าวจบหลิ่วซื่อก็จูงมืออวิ๋นฉี่รุ่ย บุตรชายของนางกลับไปที่ห้องด้วยความเดือดดาล เพื่อไปเอาเรื่องกับอวิ๋นโส่วจู่
ตอนนี้เถาซื่อคิดถึงแต่เรื่องเงินที่หายไป เงินที่ได้จากการขายรถม้าถูกไอ้ลูกสี่ผลาญไปหมดแล้ว เช่นนั้นเงินค่าเล่าเรียนของลูกห้าก็สูญเปล่าไปแล้วน่ะสิ! ขณะที่เถาซื่อกำลังตกตะลึง อวิ๋นโส่วจงก็เดินไปที่ข้างเตียงอุ่น ตะโกนบอกผู้เฒ่าอวิ๋นเสียงดัง “ในเมื่อเถาซื่อไม่ยอมตามหมอให้ท่านพ่อ ข้าก็ทำได้แค่ใช้วิธีของคนพเนจรแล้ว”
กล่าวจบเขาก็หยิบก้อนด้ายที่อวิ๋นเจียวให้มาจากเอว แล้วดึงเข็มปักผ้าออกมาหนึ่งเล่ม ผู้เฒ่าอวิ๋นนั้นแสร้งทำเป็นสลบ แกล้งหลับตาลง ดังนั้น เมื่อเห็นเข็มปักผ้าที่สะท้อนแสงไฟแวววาวผ่านช่องว่างระหว่างเปลือกตา เปลือกตาพลันกระตุก แต่เขากลับไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ในทันที
เจ้ารอง เจ้ากล้าแทงข้าจริงๆ หรือ? ในใจผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกขมขื่น อวิ๋นโส่วจงไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มือใหญ่ของเขาค่อยๆ เลื่อนลงมา สุดท้ายเข็มปักผ้าในมือก็จิ้มเข้าไปที่จุดเหรินจง [1] บนใบหน้าของผู้เฒ่าอวิ๋น
ผู้เฒ่าอวิ๋นร้องลั่นพร้อมกับลุกขึ้นนั่งทันที อวิ๋นโส่วเย่าคิดในใจ พี่รองจงใจทำแบบนี้แน่ๆ ไม่ใช่แค่เถาซื่อที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ยังรวมไปถึงครอบครัวอวิ๋นโส่วกวงด้วย ตอนนี้พอได้ย
