ินเสียงร้องของผู้เฒ่าอวิ๋น พวกเขาก็พลันรู้สึกตัว
“ไอ้ลูกอกตัญญู! เจ้าทำอะไรพ่อของเจ้า?” เถาซื่อพุ่งเข้าหาอวิ๋นโส่วจงอย่างเกรี้ยวกราด อวิ๋นโส่วจงเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ทำให้เถาซื่อล้มลงกับพื้น ศีรษะกระแทกเข้ากับตู้ จนเป็นรอยปูดบวมขนาดใหญ่ขึ้นมาทันที
“กรี๊ด! ท่านแม่ไปอะไรไปเจ้าคะ? อย่าทำให้ข้ากลัวสิเจ้าคะ!” อวิ๋นเหมยเอ๋อร์รีบวิ่งไปประคองเถาซื่อทันที จู่ๆ เถาซื่อก็เกิดความคิดขึ้นมา นางจึงหลับตาลง แล้วแกล้งหมดสติ
อวิ๋นโส่วจงสะบัดเข็มในมือ มองผู้เฒ่าอวิ๋นที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ท่านควรจะปลุกเถาซื่อให้ตื่น มิเช่นนั้นข้าในฐานะลูกชาย ก็ทำได้เพียงใช้วิธีแบบที่คนพเนจรใช้กันอีกครั้ง”
ผู้เฒ่าอวิ๋นอ้ำอึ้ง อ้าปากพะงาบๆ แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เขาไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ! เขารู้สึกละอายใจที่เจ้ารองรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของเขา และยังโกรธที่เจ้ารองรู้ว่าเขาแสร้งทำเป็นสลบ แต่ก็ยังใจร้ายแทงเขาด้วยเข็มเย็บผ้า ยิ่งไปกว่านั้น แววตาเย็นชาของเจ้ารองทำให้เขารู้สึก… หวาดกลัว! เจ้ารอง ไม่ใช่ลูกชายที่เขารู้จักอีกต่อไปแล้ว!
“ยายเฒ่า เจ้าตื่นขึ้นมาเถอะ!” ในที่สุดผู้เฒ่าอวิ๋นก็ถอนหายใจ เถาซื่อไหนเลยจะรู้ว่าผู้เฒ่าอวิ๋นตื่นขึ้นมาได้อย่างไร ตอนนั้นนางกำ
