ลังคิดถึงแต่เรื่องที่เจ้าสี่เอาเงินไปผลาญหมด
อย่างไรเสียก็เป็นถึงมารดาแท้ๆ อวิ๋นโส่วเย่าจึงเข้าไปประคองเถาซื่อ “ท่านแม่ ตื่นขึ้นมาเถิดขอรับ” พ่อก็สลบ แม่ก็สลบ เล่นละครกันแบบนี้มันจะเกินไปแล้ว
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์จ้องมองอวิ๋นโส่วเย่าด้วยความโกรธ “พี่สาม ท่านตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรือว่าท่านแม่สลบไปแล้ว! แล้วก็ท่าน พี่รอง รีบเอาเงินมารักษาอาการท่านแม่เร็วๆ หนึ่งร้อยตำลึงเงิน ขาดไม่ได้แม้แต่อีแปะเดียว!”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์เสียหน้าอย่างมากที่บ้านของอวิ๋นโส่วจง คราวนี้นางจดจำความแค้นที่มีต่อบ้านอวิ๋นโส่วจงเอาไว้ในใจแล้ว อวิ๋นโส่วเย่าไม่พูดอะไรอีก หัวเราะเยาะในใจ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครตาบอดกันแน่ ในฐานะลูกชาย เขาทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว หากท่านแม่ไม่ให้ความร่วมมือ เขาก็จนปัญญา
อวิ๋นโส่วจงไม่เกรงใจแม้แต่น้อย สะบัดมือแทงเข็มลงไป เถาซื่อก็ร้องลั่นราวกับหมูถูกเชือด จนเด็กๆ ที่อยู่ข้างนอกพากันปิดปากหัวเราะคิกคัก แม้แต่อวิ๋นหลานเอ๋อร์ก็ยังทำท่าทางสะใจ
“ไอ้ลูกทรพีน่าตายนัก อยากจะฆ่ายายเฒ่าเช่นข้าหรือยังไง? อวิ๋นเจียชาง ไอ้ตาแก่! ลูกชายเจ้าจะฆ่าข้า เจ้าไม่สนใจเลยหรือ? ไม่ได้การ ตอนนี้ข้าจะไปหาหัวหน้าตระกูล ให้หัวหน้าตระกูลกับผู้อาวุโสมาตัดสินความให้ข้า จะปล่อยให้ไอ้ลูกอกตัญญูใจค
