บลงไปในแป้งแผ่นได้ เวลากินก็มีรสชาติอร่อยไปอีกแบบ
“ชุนเหมย พานางไปล้างมือก่อน” อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ได้เมื่อมองมือดำๆ ของอวิ๋นหลานเอ๋อร์ พลางตักชิ้นถู่โต้ว [4] ที่อวิ๋นเจียวชอบกินใส่จาน
อวิ๋นหลานเอ๋อร์กลัวจะไม่ได้กินแป้งแผ่น จึงไม่กล้าขัดขืน รีบเดินตามชุนเหมยออกไป สบู่ล้างมือที่บ้านตระกูลอวิ๋น อวิ๋นเจียวซื้อมาจากเถาเป่า ล้างมือแล้วกลิ่นหอมติดทนนาน หลังจากล้างมือเสร็จ อวิ๋นหลานเอ๋อร์ก็ยกมือมาดมที่จมูกตลอดเวลา กลิ่นหวานๆ หอมฟุ้งเช่นนี้ นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน
เมื่ออวิ๋นหลานเอ๋อร์กลับมาแล้ว ฟางซื่อก็รีบยื่นแป้งแผ่นที่เตรียมไว้ให้ถึงมือนางทันที อวิ๋นหลานเอ๋อร์รับมาแล้วรีบกัดกินอย่างตะกละตะกลาม เพียงพริบตาเดียว มือและใบหน้าก็เต็มไปด้วยคราบน้ำมัน
“พี่หญิงสาม กินช้าๆ หน่อยสิ” อวิ๋นเจียวเห็นดังนั้นจึงรีบเตือน จากนั้นก็หันไปสั่งชุนเหมย “ชุนเหมย รีบไปตักน้ำแกงมาให้นางสักถ้วย”
หลังจากที่อวิ๋นหลานเอ๋อร์กลืนแป้งลงคอ และดื่มน้ำแกงจนหมดถ้วยใหญ่แล้ว ฟางซื่อจึงเอ่ยถาม “หลานเอ๋อร์ พ่อแม่ของเจ้ามีธุระอะไรกับพวกเราหรือ?”
ตอนนี้อวิ๋นหลานเอ๋อร์จึงนึกขึ้นได้ถึงจุดประสงค์ที่ตนมาที่นี่ นิสัยของนางพอเห็นของกินก็ลืมเรื่องอื่นไปเสียสิ้น พอคิดได้ก็ตกใจทันที “ลุงรอง ป้ารอง ท่านปู่ของข้าเป็นลมหมดสติไปแล้
