“ไม่ต้องขายเครื่องประทินผิวพวกนี้ เจ้าไปหาคนทำขวดปากกว้างจากหยกเขียวและโมรามาสักชุด รวมถึงทำกล่องไม้แกะสลักจากไม้จินซือหนานมู่ [1] และไม้กฤษณาด้วย บรรจุภัณฑ์ของเครื่องประทินผิวต้องเปลี่ยนใหม่ ข้าต้องใช้ เอาล่ะ เจ้าออกไปเถอะ”
“เจ้าค่ะ บ่าวขอตัว!” อวิ๋นเหนียงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เดิมทีนางคิดว่าจะใช้เครื่องประทินผิวนี้สร้างผลกำไรมหาศาล แม้จะไม่รู้ว่าฉู่อี้คิดจะทำการใด แต่นางก็ไม่กล้าสอดรู้สอดเห็นความตั้งใจของเจ้านาย
หลังจากอวิ๋นเหนียงออกไปแล้ว จางหลิงก็พูดกับฉู่อี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ซื่อจื่อ ตระกูลอวิ๋นนี้ดูเผินๆ แล้วเหมือนจะธรรมดา แต่กลับมีบางอย่างที่ไม่ธรรมดาเลย ก่อนหน้านี้ทางร้านหนังสือส่งข่าวมาว่า บทประพันธ์ของท่านอาจารย์หลานหลิงปรากฏแล้ว ก็เป็นพวกพี่น้องตระกูลอวิ๋นที่นำมาส่ง แต่ดูเหมือนว่าอวิ๋นฉี่เยว่พี่ชายคนโตตระกูลอวิ๋น ไม่อยากให้น้องๆ รู้ถึงความเกี่ยวข้องระหว่างเขากับท่านอาจารย์หลานหลิง”
ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดเขาถึงรู้สึกว่ากลิ่นนี้คุ้นเคย ที่แท้เขาก็เคยได้กลิ่นนี้จากตัวของอวิ๋นเจียว
จางหลิงได้สืบเรื่องราวของครอบครัวอวิ๋นโส่วจงจนกระจ่างแล้ว ดูเผินๆ แล้วไม่มีอะไรผิดปกติ ตอนเด็กจากบ้านไป พอยี่สิบปีให้หลังก็พาครอบครัวกลับมาตั้งรกรากที่บ้านเกิด แต่ยิ่งดู
