เหมือนไม่มีพิรุธ ความแปลกในครอบครัวนี้ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น เครื่องประทินผิวที่แตกต่างจากเครื่องประทินผิวทั่วไป เม็ดยาที่มีสรรพคุณวิเศษ รวมถึงความเกี่ยวข้องระหว่างอวิ๋นฉี่เยว่กับท่านอาจารย์หลานหลิง…
“ท่านอาจารย์หลานหลิงก็คืออวิ๋นฉี่เยว่!”
“จะเป็นไปได้อย่างไรขอรับ? เขาอายุยังไม่ถึงสิบสี่ปีเลยด้วยซ้ำ ท่านอาจารย์หลานหลิงมีชื่อเสียงมาสองปีแล้ว หากเขาคือท่านอาจารย์หลานหลิง แสดงว่าเขาเริ่มเขียนบทประพันธ์ตั้งแต่อายุสิบเอ็ดปี?” เมื่อได้ยินซื่อจื่อสรุปเช่นนี้ จางหลิงก็อุทานออกมาโดยไม่ทันคิด
ในฐานะคนสนิทของฉู่อี้ แน่นอนว่าเขารู้เรื่องราวของร้านหนังสืออยู่บ้าง เพราะไม่ว่าจะเป็นร้านหนังสือหรือร้านฝูหรงเซวียน เจ้าของที่แท้จริงก็คือซื่อจื่อของพวกเขา
“ข้าก็อายุแค่สิบสองปี!” ฉู่อี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงล้ำลึก
“แต่ท่านเป็นถึงซื่อจื่อ คนอื่นจะเทียบกับท่านได้อย่างไรขอรับ” จางหลิงพูดด้วยเสียงเบา
“เจ้าจงจำไว้ อย่าได้ดูถูกผู้ใดเด็ดขาด!” สายตาของฉู่อี้เย็นชาลง มองจนจางหลิงรู้สึกหนาววาบไปทั้งแผ่นหลัง สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึม ก้มหน้าลงคารวะแล้วเอ่ยตอบ “ขอรับ! บ่าวจะจำคำสอนของซื่อจื่อเอาไว้”
“ไม่ต้องไปสืบเรื่องของตระกูลอวิ๋นแล้ว รอให้อวิ๋นเหนียงเปลี่ยนบรรจุภัณฑ์ของเครื่องประทินผิวพวกนี้เสร็จ เจ้าค่อยนำสิ่งนี้ไปมอบ
