ายดิบขายดีมาก ช่วยทำกำไรให้ร้านหนังสือของพวกเขาได้มหาศาล แต่ท่านอาจารย์หลานหลิงผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นคนขี้เกียจอยู่บ้าง ผลงานที่เผยแพร่ออกมามีไม่มากนัก
อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ย “ข้าแซ่อวิ๋น ตอนข้าออกจากเมืองหลวงก็เคยถามคำถามนี้กับท่านอาจารย์แล้ว ท่านอาจารย์บอกว่า… หากเขาไม่มีเงินเมื่อไหร่จะมาหาร้านหนังสือของท่านเอง” รอให้เขาสอบเป็นบัณฑิตซิ่วไฉเมื่อไร เขาจะเปิดร้านหนังสือและออกหนังสือเอง
เอาเถอะ ที่แท้ก็ถามไปก็เท่านั้น ความตื่นเต้นในใจของหลงจู๊จูพลันมลายหายไปกว่าครึ่ง
อวิ๋นฉี่เยว่มองหลงจู๊จูอย่างเฉยเมย ก่อนจะเอ่ยถาม “จริงสิ มีเรื่องหนึ่งอยากจะรบกวนสอบถามหลงจู๊หน่อย”
หลงจู๊จูรู้สึกตัว รีบถามด้วยรอยยิ้ม “ไม่ทราบว่าคุณชายอวิ๋นต้องการถามเรื่องอะไรหรือ?” แน่นอนว่าเขาต้องเอาใจคนที่เป็นตัวแทนของท่านอาจารย์หลานหลิงให้ดี หวังว่าอีกฝ่ายจะนึกถึงเขาบ้าง เผื่อว่าท่านอาจารย์หลานหลิงจะมีผลงานใหม่ออกมาอีก…
อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ย “ข้าเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวง ไม่ทราบว่าในอำเภอนี้มีร้านขายเครื่องหอมร้านไหนดีๆ บ้าง?”
“ร้านฝูหรงเซวียนเป็นร้านขายเครื่องหอมที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอนี้ เจ้าของร้านเป็นคนเดียวกันกับร้านหนังสือของพวกเรา ท่านวางใจได้ สินค้าของร้านฝูหรงเซวียนล้วนมีคุณภาพดีเยี่ยม เป็นสินค้าที่ดีที่สุดในอำเภอนี้ เดี
