ขานำเหยื่อชั้นดีที่ล่าได้จากในเขาลงไปขายในเมือง ก็หาเงินมาซื้อได้แล้ว
อวิ๋นเจียวไม่ได้ปฏิเสธ นางยิ้มหวานให้กับอวิ๋นโส่วจง “ท่านพ่อดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ!”
ผู้ใหญ่บ้านจางต้าไห่มองครอบครัวนี้ด้วยรอยยิ้ม ในใจก็อดชื่นชมไม่ได้ เจ้ารองจากตระกูลอวิ๋นนี่รักและเอ็นดูบุตรสาวคนนี้ยิ่งกว่าสิ่งใด เพียงเพราะกลัวว่านางจะนั่งรถลากวัวแล้วลำบาก เขาก็ยอมทุ่มเงินซื้อรถม้าในราคาเท่ากับที่ดินสองหมู่
อวิ๋นฉี่ซานเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า รีบพูดขึ้นว่า “เช่นนั้นเดี๋ยวพี่รองจะช่วยปรับปรุงเบาะให้เจ้าใหม่ ทำให้มันนั่งสบายขึ้น”
อวิ๋นเจียวยิ้มหวาน “ขอบคุณพี่รองเจ้าค่ะ” ในความทรงจำของร่างเดิม อวิ๋นฉี่ซานชอบประดิษฐ์สิ่งของเล็กๆ มาตั้งแต่เด็ก ตอนที่อยู่เมืองหลวง ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ของร่างเดิมล้วนเป็นฝีมือของอวิ๋นฉี่ซานทั้งสิ้น เพียงแต่ตอนกลับหมู่บ้านไหวซู่ไม่ได้นำสิ่งใดติดตัวกลับมาด้วยเลย
จากนั้นอวิ๋นฉี่ซานก็หันไปพูดกับอวิ๋นโส่วจง “ท่านพ่อ ข้าอยากเรียนงานช่างไม้กับท่านปู่เฉียวขอรับ!”
อวิ๋นโส่วจงเป็นคนที่เลี้ยงลูกแบบเปิดกว้าง ตราบใดที่ลูกชอบ ตราบใดที่เป็นเรื่องที่ถูกต้อง เขาก็จะไม่ขัดขวาง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าตอบตกลง “ได้สิ หากเจ้าชอบก็ไปเรียน แต่อย่าลืมขออนุญาตท่านปู่เฉียวของเจ้าให้ตอบตกลงก่อน”
“การเป็นลูกศิษย์ไม่ได้
