“เจ้าเด็กไร้ค่า ถอยไปนะ ใครเอาตั๋วเงินของเจ้าไป กล้าดียังไงมาใส่ร้ายอาของเจ้า!”
“ท่านย่า อะไรคือเด็กไร้ค่าหรือเจ้าคะ?” อวิ๋นเจียวร้องไห้แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องพลางพยายามขยับเข้าไปใกล้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์
นางเห็นอวิ๋นเหมยเอ๋อร์พยายามหลบนาง ส่วนเถาซื่อก็ตั้งใจขวางกั้นระหว่างนางกับอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ ทำให้ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ในเวลาอันสั้น
“โง่จริงๆ เด็กไร้ค่าหมายถึงอะไรยังไม่รู้อีก พวกเจ้าที่เป็นผู้หญิงโตขึ้นก็ต้องแต่งออกเรือน พอแต่งออกไปก็กลายเป็นคนของตระกูลอื่น แถมยังต้องเตรียมสินสอดทองหมั้นไปด้วย มิใช่เด็กไร้ค่าแล้วคืออะไร?” อวิ๋นฉี่รุ่ยพูดอย่างภาคภูมิใจ ยังบอกว่าตัวเองเป็นเด็กสาวที่กลับมาจากเมืองหลวงอีก ไม่รู้เรื่องอะไรเอาเสียเลย!
เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นเจียวจึงแสร้งทำเป็นไม่ยอมแพ้แล้วเอ่ยถาม “เจ้าพูดโกหก ท่านย่าเองก็เป็นผู้หญิง ท่านอาก็เป็นผู้หญิง ถ้าเช่นนั้นท่านย่าโง่หรือ ถึงได้ด่าตัวเองแบบนั้น?”
ไม่เรียกว่าโง่แล้วจะเรียกว่าอะไร? ด่าคนอื่นก็ด่าไปเถิด ไยต้องลามมาถึงตัวเองด้วย
อวิ๋นฉี่รุ่ยยิ่งพูดยิ่งดื้อดึงขึ้นมา หลิ่วซื่อจะรั้งอย่างไรก็รั้งไม่อยู่ เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้พูดผิด เขากระทืบเท้าแล้วพูดว่า “ท่านย่าเป็นคนพูดเองต่างหาก ผู้หญิงล้วนเป็นเด็กไร้ค่า
